Natuurlijk ouderschap,  Opvoeding

Waarom mama’s “sorry” zo belangrijk is

Hoe veel ik ook van mijn dochtertjes houd, soms halen ze het bloed onder mijn nagels vandaan. Ze zijn echt de liefste meisjes op de hele aarde (vind ik dan natuurlijk), maar kunnen mijn geduld ook behoorlijk op de proef stellen. Als er voor de zoveelste keer met eten wordt gegooid, aan haren wordt getrokken of geweigerd wordt te luisteren, knapt er bij mij wel eens iets. Leuk, dat ideaal van gentle parenting, maar soms toch te hoog gegrepen. Want dan schiet ik uit mijn slof. Om er een seconde later alweer spijt van te hebben. Maar wat doe je dan, als “gezaghebbende” moeder? Is het dan wel verstandig om “sorry” te zeggen?

Vaak genoeg valt het me heel zwaar om een gentle parent te zijn. Wat wil je, met een peuter met een sterke eigen wil en een dreumes die de wereld het liefst op haar eigen manier ontdekt? Heel eerlijk, ik behandel mijn kinderen niet altijd zoals ik zelf behandeld zou willen worden, hoe erg ik dat ook eigenlijk vind. Het is nu eenmaal zo, en ik weet zeker dat ik hierin niet de enige ben. Ik denk zelfs dat iedere ouder zichzelf af en toe laat gaan. Om zich vervolgens ontzettend schuldig te voelen. En om daarna even diep adem te halen en de draad weer op te pakken.

Verlies van controle

Als je je laat gaan, is het heel belangrijk dat je nadenkt over de oorzaak van je gedrag. Waarom schiet je uit je slof? Wat triggert jou om jezelf te laten gaan?

Bij mij is het zo dat ik vaak een beeld voor me heb dat ik in vervulling wil laten gaan. Ik heb me in mijn hoofd gehaald dat er iets moet gebeuren, en wanneer mijn kinderen dan niet meewerken, dreigt dat beeld geen werkelijkheid te worden. Dan verlies ik de controle over de situatie. Voorbeeldje:

In mijn hoofd gaan mijn dochters ’s avonds lief slapen en kan ik heerlijk op de bank zitten met een kopje thee en een goed boek. Maar als ik hun slaapkamer uit wil lopen, moet mijn oudste ineens nog naar de wc. Oké. Kan gebeuren. Eenmaal geplast wil mijn jongste niet blijven liggen en gaat ze steeds in haar ledikantje staan. Na een paar keer neerleggen wil ik de deur dichtdoen. Maar dan wil mijn oudste nog een slokje drinken. Nu begin ik toch wel mijn geduld te verliezen. Mijn beeld dreigt niet in vervulling te gaan! Eenmaal de deur dichtgetrokken, lijkt het te zijn gelukt. Maar ik ben nog niet beneden, of de oudste roept dat ik ben vergeten te zwaaien. Goed, ik zwaai nog even. Maar als ik dan beneden ben, klinkt er plotseling gehuil van boven, omdat de jongste al haar knuffels uit haar ledikant heeft gegooid. Dahag, beeld!

Wanhoop

Wat doe ik dan in zo’n situatie? Als het me niet lukt om nog een keer tot 20 te tellen en rustig te blijven, word ik wanhopig en boos. Volledig onterecht. Want het is mijn beeld dat geen werkelijkheid wordt, daar hebben zij niets mee te maken. Zij hebben blijkbaar aandacht nodig, of zijn zich überhaupt van geen kwaad bewust. Het kan zomaar allemaal toeval zijn.

Heel belangrijk bij gentle parenting is, dat je in je hoofd moet houden dat je kinderen jou spiegelen. Dus de manier waarop ik boos word vertelt mijn dochters hoe zij boos moeten worden. Het is niet erg om boos te zijn, die emotie is volkomen natuurlijk, maar ik wil mijn kinderen wel een goede manier leren om met hun boosheid om te gaan.

Zo lukt het mij ook wel eens om mezelf af te zonderen (wat in mijn ogen een goede manier is van omgaan met woede). Dan zeg ik tegen mijn meisjes: “Mama is nu heel boos. Ik ga even naar de andere kamer met de deur dicht, haal een paar keer diep adem en kom dan terug. Dan voel ik mij weer rustig en proberen we het opnieuw.” Mijn dochters kijken me dan met grote ogen na, en ze kijken nog precies hetzelfde als ik weer terugkom. Maar dan heb ik wel weer mezelf onder controle, en lossen we de situatie op een fijne manier op.

Sorry

Oké, maar wat nou als ik mezelf toch laat gaan? Dan zijn mijn meisjes verdrietig, en ik zelf ook. Dan ga ik naar hen toe, ga op ooghoogte zitten en praat ik met hen. Het belangrijkste wat ik hen dan wil zeggen, is “sorry”. Ik leg hen uit wat er met me gebeurde, hoe het kwam dat ik zo reageerde, en hoe ik het eigenlijk had willen doen. Niet om mijn gedrag goed te praten, maar omdat ik hen wil uitleggen wat er in mij omging. Ik zeg “sorry”, omdat ik hen verkeerd behandelde en spijt heb van wat ik deed of zei.

Het punt is dat ik faalde, en ik vind het belangrijk dat mijn kinderen dat weten. Het was niet hun schuld dat ik me liet gaan, maar ik maakte een fout. Want ook ik ben niet perfect, zoals niemand perfect is. Ik vraag mijn kinderen of het weer goed is. En hoe klein ze ook zijn, ze begrijpen wat ik zeg. Ze voelen wat ik hen wil zeggen haarfijn aan. Gelukkig is het dan ook altijd weer goed. Dan knuffelen we en kunnen we weer verder.

Ik vind het heel belangrijk om “sorry” tegen mijn kinderen te zeggen. “Sorry” hoort erbij, en geldt voor iedereen. “Sorry” laat zien dat je niet mijlenver boven je kinderen staat, maar dichtbij hen wilt blijven en verbonden met hen bent. “Sorry” betekent dat je de verantwoordelijkheid neemt voor je gedrag. “Sorry” is een heel belangrijk woord voor als je je verkeerd gedraagt. Dat wil ik hen bijbrengen.

Hoe maken jij en je kinderen het weer goed na een moeilijk moment? Ik ben heel benieuwd!

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge