Persoonlijk

Waarom ik dit jaar zelf mijn moestuin ben

Vorig jaar heb ik heel enthousiast elke maand mijn moestuinavonturen met je gedeeld. Ik ben er namelijk van overtuigd dat iedereen een moestuin kan hebben, hoe klein je tuin (of balkon) ook is. Met mijn avonturen wil ik je graag inspireren. Dit jaar wilde ik eigenlijk weer een moestuintje, maar toch komt het er nu niet van. Het is me namelijk even te veel allemaal. Mijn prioriteiten liggen op dit moment bij de zorg voor mezelf, waarover ik je vandaag in dit extreem persoonlijke blogje meer wil vertellen.

Waarom ik dit jaar zelf mijn moestuin ben

Ik heb een paar maanden geleden een update met je gedeeld dat ik drie stapjes terug deed. Dat mijn blog even op pauze ging, en dat het niet zo goed met me ging. Verder was ik er behoorlijk vaag over, vooral omdat ik het zelf allemaal nog een plekje moest geven. Inmiddels heb ik dat plekje wel gevonden, en vond ik het tijd worden om jou, lieve lezer, even bij te praten. Want ik vind het leuk om niet alleen over groene stapjes te schrijven, maar je ook een kijkje in mijn persoonlijke leven te geven. Toch zal ik ook hieraan een groen tintje geven, door mijn situatie te vergelijken met het bijhouden van een moestuin.

Een moestuin kost natuurlijk tijd. Je moet uiteraard ten eerste je tuintje op orde hebben, en vervolgens de juiste zaadjes zaaien. Dan is het een kwestie van bijhouden en wachten totdat je kunt oogsten. Dit jaar lukt dit me niet. Niet letterlijk in ieder geval. Mijn emmer is namelijk overvol en overgelopen. Daarom moet ik dit jaar voor mezelf zorgen, in plaats van voor mijn moestuin.

Mijn tuintje is niet op orde

Hoewel ik graag open en eerlijk wil zijn, merk ik dat ik het nu lastig vind om de woorden hier op te schrijven; om me zo kwetsbaar op te stellen tegenover alles en iedereen. Mijn tuintje is namelijk niet op orde. Ik vind het echt moeilijk om te zeggen, maar ik doe het nu toch maar snel: ik heb een burn-out.

Zo. Daar staat het. Had je niet gedacht hè? (Of wel natuurlijk, dat kan ook.) Ik had het zelf in ieder geval niet verwacht, dat kan ik je wel vertellen. De basis van mijn tuintje is namelijk behoorlijk vruchtbaar. Ik ben een jonge mama met gezonde dochters, ik heb een streven om de wereld met kleine stapjes groener te maken, ik heb een goede baan, en een lieve man. Wat wil ik nog meer?

Precies dat vroeg ik me ook al maanden af. Ik was al heel lang aan het tobben en ik was niet happy; mijn geluk was weg. Ik voelde me echt ongelukkig door van alles en nog wat, ik werd overspoeld door mijn eigen leven, en dat werd steeds erger. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn tuintje niet goed onderhield. Tot een half jaar geleden, toen was de maat ineens vol. Ik ben naar de huisarts gestapt en die heeft mij doorverwezen naar de psycholoog. De psycholoog stelde vervolgens vast dat ik een burn-out heb.

Al het onkruid moet eruit

Toen ik de diagnose “burn-out” eenmaal kreeg, stortte de boel helemaal in. Zomaar, pats-boem. Er was ineens niets meer van mij en mijn tuintje over. Ik meldde me ziek op mijn werk, ik sloot me op in huis, en deed alleen nog wat écht moest gebeuren. Oftewel: ik zorgde voor mijn dochters. En zelfs dat lukte eigenlijk niet. Ik heb toen heel veel hulp gekregen, vooral van mijn zorgzame man en mijn lieve moeder (dank jullie wel!), en zo kon ik terug naar de basis. Ik trok al het onkruid uit mijn tuintje, totdat alleen de kale grond overbleef.

Gesprekken als zaad

Toen was mijn tuintje kaal, en werd het toch tijd om weer wat te zaaien. Maar wat? Hoe word ik weer beter? Want ik ben ziek, hoewel zie je dat aan de buitenkant niet (oh, wat vond ik dat in het begin moeilijk om toe te geven!). Tot nu toe kon ik mezelf altijd weer oplappen met een pilletje of een pleister. Ik heb nog nooit eerder in een situatie gezeten waarin tijd en therapie voor mijn genezing zouden zorgen. Nou, voor alles is een eerste keer.

Deze maanden voer ik véél gesprekken; met mijn psycholoog, met mijn arbo-arts, en met anderen die ooit een burn-out hebben gehad. Die gesprekken hakken er behoorlijk in. Ze zorgen ervoor dat ik moet nadenken en moet praten over dingen waarover ik nog nooit heb nagedacht en waarover ik nog nooit heb willen praten. Mijn gevoelens en gedachtes zo blootgeven zorgt ervoor dat ik me klein en kwetsbaar voel en dat ik uitgeput raak! Maar ik merk, zeker nu we een paar maanden verder zijn, dat het wel nodig is. De gesprekken helpen me erachter te komen wie ik ben en wie ik wil zijn, wat ik goed kan en wat ik nog moet leren.

Vervolgens wachten en bijhouden

Daarnaast brengt de tijd tussen de gesprekken me heel veel. Ik denk veel na, voer uit (of juist niet) wat ik heb geleerd en probeer liever te zijn voor mezelf. En dat lukt, maar het gaat niet zo snel. Net als in een moestuin, waar je moet wachten tot de zaadjes ontkiemen en er plantjes uit beginnen te groeien. Je moet niet vergeten je plantjes water te geven en er goed voor te zorgen. Je moet je tuintje bijhouden en onkruid blijven wieden. En je plantjes hebben zonlicht nodig en tijd.

Om deze reden ben ik ook begonnen met mijn nieuwe rubriek “fijne momentjes“. Stil staan bij de kleine dingen die me blij maken, waarvoor ik dankbaar ben, en die ik wil koesteren, helpen mij om positiever te gaan denken en uit dit dal omhoog te krabbelen.

En straks weer oogsten

Het gaat nu beter met mij dan een paar maanden geleden, maar ik ben er nog lang niet. Beetje bij beetje probeer ik de draad weer op te pakken, maar ik merk ook snel dat ik mijn grens over ga en weer terugval. Ups en downs, ze horen bij het herstel van een burn-out. Ik weet dat het straks allemaal écht beter zal gaan. Uiteindelijk zullen er in mijn moestuintje weer mooie planten staan met rijpe en lekkere vruchten eraan. Zodat ik weer kan oogsten, want daar kijk ik erg naar uit.

Dank je wel dat je dit persoonlijke blogje tot het einde hebt gelezen!

10 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge