Natuurlijk ouderschap,  Opvoeding,  Veganisme,  Veganisme en kinderen

Mijn kinderen eten twee maaltijden per dag

Hè? Wat is dit nu weer voor nieuw dieet? Ja, dat moet je aan mijn dochtertjes vragen. Ik eet zelf namelijk wel gewoon drie maaltijden per dag, plus wat extra’s, en moedig hen aan om dit ook te doen. Maar om een of andere mysterieuze reden, blijft het bord met avondeten (nog altijd) onaangeroerd. En dus eten mijn kinderen twee maaltijden per dag. (Tenzij we pizza of patat eten.)

Ruim een jaar geleden plaatste ik een blog over mijn slecht etende dochtertje. Dit is één van de best gelezen blogs op Groene stapjes, dus besloot ik een vervolg te schrijven. Want nee, avondeten gaat er nog steeds niet goed in. Sterker nog, mijn jongste dochtertje doet vrolijk haar grote zus na.

Ten einde raad

Een tijdje geleden wisten mijn man en ik niet meer wat we aanmoesten met de slechte eetgewoonten van onze dochters. Niets ging er nog in wat avondeten betrof. We stonden op het punt om ermee naar de huisarts te stappen, want dit was toch niet normaal! Alsof ze aanvoelden dat iets geen fruit meer was, maar groenten. In welke vorm of combinatie, op welke temperatuur of moment van de dag ik ook iets aanbood, alles wat ik gebruikte in een avondmaaltijd werd geweigerd. Door beide meisjes. En ik was ten einde raad.

We hadden het al regelmatig aangekaart bij het consultatiebureau. Daar hadden we iedere keer al nieuwe tips gekregen, en we hadden alles al geprobeerd. En echt waar, niets werkte. Dat kon toch niet zomaar? Dit was toch niet normaal?

Onze pogingen

We proberen al ruim twee jaar onze kind(eren) aan het eten te krijgen, onder andere zo:

  • pureren en als stukjes
  • door elkaar en los van elkaar
  • warm en koud
  • vroeg en laat
  • met en zonder saus of appelmoes
  • met en zonder toetje
  • steeds hetzelfde en steeds iets anders
  • met en zonder drinken
  • dwingen en loslaten
  • kleine en grote porties
  • bordjes en schaaltjes
  • zelf laten doen en geven
  • applaudiseren en negeren
  • kind laten helpen en kijken
Dit dus. Helpen in de keuken 😉

Maar nee, niets werkt. Ja, inmiddels begrijpt mijn oudste meisje dat ze elke avondmaaltijd minstens hahaha, who am I kidding één hapje per levensjaar moet eten, omdat proeven nodig is om iets te lusten. Maar dat gaat nog steeds niet altijd zonder de figuurlijke slag of stoot. En dus eten ze eigenlijk maar twee maaltijden per dag.

Overigens, doe je voordeel met deze lijst, mocht jij tegen dezelfde problemen aanlopen. Misschien zit er voor jou wel iets bij dat werkt.

Let’s be real

Uiteindelijk zijn we toch niet naar de huisarts gegaan. Want let’s be real, er zijn zo veel kindjes die moeilijk eten. Het probleem is alleen dat je ze niet ziet! Ouders schamen zich ervoor (ja, ik deed dat ook!), je ziet alleen foto’s van dreumesen met hun mond open als de lepel eraan komt, filmpjes van lachende peuters die onder de spaghetti zitten en kleuters die “Jammie, mammie!” roepen. De dreumesen die hun hoofd wegdraaien van de lepel, de peuters die een driftbui krijgen als ze aan tafel moeten zitten en de kleuters die hun argumenten in de strijd gooien om niet te hoeven eten, die zie je niet.

Daarnaast heb je natuurlijk de volwassenen die alles over kinderen en gezond eten weten. Waarschuwingen van: “de eerste jaren bepalen hoe je kind later zal eten” tot “als je kind maar gevarieerd eet, dan komt hij niets tekort”. Goedbedoelde tips zoals: “maak een feestje van het bord” en “laat je kind helpen in de keuken”. De fijne dagmenuutjes voor kinderen en kindvriendelijke recepten. Goed bedoeld, daar ben ik van overtuigd. En het helpt vast menig ouder. Maar nee, lieve mensen. Het helpt niet altijd. Het helpt ons in ieder geval niet. Het enige wat hier in huis (af en toe) helpt, zijn appelmoes en rozijntjes.

Daarom wil ik mijn verhaal over slecht etende kinderen hier delen. Om ook hen een gezicht te geven. Niet om kwaad over hen te spreken, of om even heerlijk te kunnen klagen, maar omdat ik wil dat jij weet dat het normaal is. Dat het vaker voorkomt. Ik wil dat je weet dat ik hier als moeder van wakker heb gelegen, maar dat ik het nu naast me heb kunnen neerleggen. Omdat dat misschien precies is, wat jij nu nodig hebt.

Laat het los

Ooit komt het goed, daarvan ben ik overtuigd. Uiteindelijk willen ze wel meer proeven van mijn kookkunsten, genieten ze van warme maaltijden en worden ze gezonde vrouwen. De fase van “lust-ik-niet” is bij ieder kind anders. Bij de een begint het vroeg, bij de ander laat. Bij de een duurt hij jarenlang, bij de ander maar een dag. Bij de een is hij hardnekkig en extreem, bij de ander mild en schattig. Hier begon hij bij beide kinderen al vóór de eerste verjaardag, en duurt nog steeds voort (ons oudste kind is nu 3, en haar zusje van 1,5 doet haar grote voorbeeld vrolijk na…).

Wanhoop, woede en verdriet. Ik heb het allemaal gevoeld. Ik vond het verschrikkelijk. Als moeder was ik zó onzeker. Wat doe ik verkeerd? Waarom eet mijn kind niet? Groeit en ontwikkelt het zich nu wel goed? Help, wat moet ik doen om mijn kind te laten eten?!

Maar nu heb ik het losgelaten. Bij beide kindjes. Ze zijn van harte welkom om gezellig bij ons aan tafel te zitten en mee te eten, graag zelfs! Maar willen ze niet eten? Dan eten ze niet. Maar ze krijgen niets anders, tenzij ze ziek zijn. That’s how we roll. Ze worden ’s nachts nooit wakker van de honger. (Hoe? Dat is mij ook een raadsel…) Ontbijt en lunch gaan goed, fruit gaat er meestal ook wel in. Mijn kinderen zijn vrolijk, ze rennen, zingen en spelen. Ze ontwikkelen zich goed en zijn gezond. Als je het als buitenstaander niet zou weten, zou je geen idee hebben dat ze leven op maar twee maaltijden per dag. Maar zo is het. En daar kiezen ze zelf voor.

___

Heb jij ervaring met slecht etende kinderen? Dan hoop ik dat deze blog je een hart onder de riem steekt. Dat je het jezelf niet kwalijk neemt, en dat je al die meningen en opmerkingen van buitenstaanders met een korrel zout neemt (of gewoon aan je laars lapt). Jij kent je kind het beste, dus jij weet wat goed is voor jouw gezin.

14 Reacties

    • Marianne

      Heey! Er is echt niks geks aan als je kindje nog niet veel eet als het zo jong is. Het eerste levensjaar is sowieso melk het belangrijkste (het liefst borstvoeding), en is alle vaste voeding bijzaak. Experimenteren, proeven, voelen. Hoeveel er naar binnen gaat, is echt niet zo belangrijk. Daar wordt veel te veel nadruk op gelegd!
      En daarna… Ja, dan kan het dus op allerlei manieren gaan. Ik ken in mijn persoonlijke kring niemand bij wie de kindjes zo slecht hun avondeten eten als de mijne, maar goed. Dat betekent niet dat ze er niet zijn. En ik denk dat het het belangrijkste is om naar jouw kind te blijven kijken. Groeit het goed, is het gezond, ontwikkelt het zich en is het tevreden? Dan zou dus ik heel bescheiden willen zeggen: Laat het los <3 Je doet je best, lieve Sofie!

  • Yolanda

    Hoi Marianne, stoer en fijn dat je hierover schrijft vind ik. Mijn dochter ,van over twee maanden negen, eet eigenlijk ook geen warm eten. Je weet daar van, we hebben er ooit eens over gemaild. Had toen t idee dat je schrok van ons verhaal dat t zolang kan duren.
    Hier zijn ondertussen wel wat ontwikkelingen op dit vlak. Dochter dronk altijd groente-/fruitsap van Zonnatura op een dag maar dat bestaat niet meer. Het voordeel van ouder wordende meisjes is dat je beter t gesprek kunt aangaan, dus met r besproken wat nu i.p.v. dat sapje waarmee ze 1 stuk fruit en 100 gram groente binnenkreeg. Ze at ondertussen al wat komkommer en tomaat en dat arsenaal hebben we wat uitgebreid. Ze eet nu altijd twee fruit op een dag (bij ontbijt en mee naar school) en twee keer rauwkost (warm eten is niet aan r besteed) op een dag (mee naar school en voor/bij avondeten). Haar avondeten bestaat uit volkorenbrood met roomkaas, volkoren broodje met kaas of pizza (doen we 1 keer per week voor haar). Soms pannenkoeken. We zetten dus wel wat aparts voor haar op tafel, al hoeven we nauwelijks extra voor t te koken met deze maaltijden. Op deze manier krijgt ze redelijk wat groente, een volkoren- en een eiwitproduct binnen bij de warme maaltijd . Ze doet t er nog steeds goed op, al drie jaar geen dag van school verzuimd (1 vd weinigen in de klas), is bijna langste van de klas en is gelukkig.
    Dus wij hebben t ook losgelaten en iedereen vaart er wel bij. Al die dingen die je benoemt hebben wij inderdaad ook geprobeerd en nee geen resultaat tot warm mee eten.
    De huisarts waar ik t er vorig jaar eens mee over had, benoemde vooral t sociale aspect als iets problematisch. Dat hebben we uiteindelijk naast ons neergelegd want wij als vegans doen ook altijd beroep op vrienden of restaurants om iets anders voor te zetten en ik zeg altijd tegen mijn dochter: brood met kaas en een glas water (want nee ranja etc hoeft ze ook niet) heeft iedereen in huis, ook bij restaurants!

    • Marianne

      Dankjewel voor je lieve woorden. Ja, ik vind het belangrijk om er over te schrijven. Niet te vaak, want ik wil ook niet dat het een enorm issue wordt, maar zo af en toe is het denk ik wel ontnuchterend om te lezen hoe het er in real life aan toe kan gaan.
      Wat goed om te lezen over de ontwikkelingen bij jou! Ik kan me je mail nog goed herinneren. Inderdaad was ik verbaasd, maar het bevestigde wel mijn vermoeden dat het vaker voorkomt. En dat het heel lang kan duren. Fijn dat je dochter nu wat meer eet dan voorheen, elk stapje is er één! Ik ben op dit moment dankbaar voor elk hapje dat er “per ongeluk” toch in gaat, en verder laat ik mijn dochtertjes zo gezond eten als me lukt. Fruit gaat gelukkig goed bij allebei, dus daar speel ik enthousiast op in en bied ik volop aan.
      Over dat sociale, daar zit ik heel soms nog mee. Maar ik geef ook aan bij anderen dat ze echt niet veel moeite hoeven te doen voor de kindjes, want in hun geval is het echt “hoe simpeler, hoe beter”. Ik heb liever dat ze enthousiast hun sneetje stokbrood opeten, dan dat ze hun mooie bordje met salade onaangeroerd laten staan.

      • Lydia

        Hoi Marianne, erg herkenbaar. Mijn zoontje is 2 en eet s avonds niets. Alles hebben wij ook geprobeerd. Fruit eet hij ook niet. Toch zijn we keurig volgens de regeltjes begonnen destijds. Ik hoop maar dat het voorbij gaat want het is voor mij wel een bron van zorg. Ik ben trouwens huisarts, dat helpt dus niks. Ik ken ook een zoon van een kinderarts die tot zijn achttiende alleen maar appelmoes at. Die is ook groot geworden, ik bedoel maar… succes!

        • Marianne

          Ja, het heeft volgens mij niet veel te maken met je aanpak als ouders. Je kind wil het, of niet. Dan kun je nog of laag springen, maar je kunt je kind niet dwingen. Zelfs huis- en kinderartsen zijn niet almachtig 😉
          Ik begrijp dat het een zorg is, zeker als je zelf veel met gezondheid bezig bent. Maar wat je zegt, zelfs op appelmoes worden ze groot. Hoe graag je ook het beste voor je kind wilt, misschien werkt het wel het beste als je het gewoon loslaat, en je zorgen niet uit. Het eten tot iets “ernstigs” maken kan namelijk averechts werken (Ik spreek uit ervaring).
          Ik hoop dat je het een beetje kunt loslaten. Zolang je kind gezond is en zich goed ontwikkelt, gaat het namelijk goed met hem. Succes!

  • jessie

    Ooh Zo herkenbaar!
    Mijn 5 jarige eet heel slecht. Avondeten is een ramp. Rauwkost vindt hij ook niet lekker.
    Op de een of andere manier vindt hij linzensoep???? Wel lekker.
    Dus ik maak een grote pan rode linzensoep vol met groenten, pureer dat en stop dat in bakjes in de vriezer. Een paar keer per week krijgt hij dat bij het avondeten. En soms weigert hij dat ook.
    En verder zonder eten naar bed. Aan toetjes doen wij niet.
    Het is heel frustrerend, vooral als hij weer periodes moe en hangerig is, dan denk je: eet toch eens wat.

    • Marianne

      Wat fijn dat hij in ieder geval één gerecht lekker vindt! Mijn oudste heeft dat ook een poosje gehad. Inderdaad vaak klaarmaken en van genieten, zodat je het regelmatig kunt geven. Hoewel ze er op een gegeven moment geen zin meer in had, en ik met een vriezer vol miniporties zat, hahaha.
      Wij eten ook zelden toetjes. Als we eens een toetje eten, mogen ze daar wel van hebben, dat staat los van de rest van de maaltijd.
      Ja, de frustratie herken ik. Ook als ze ’s ochtends niet kunnen wachten op hun ontbijt omdat ze honger hebben. Dan zeg ik regelmatig: “Dan had je gisteravond maar moeten eten.” Maar ja, daar hebben zij op dat moment geen boodschap aan. Dat is veel te abstract voor ze… Helaas.

  • Melanie

    Onze jongens aten als kleintjes ook slecht. Wat was ik ‘jaloers’ bij anderen, waar de kinderen wel olijven, pastasaus en vanalles en nog wat aten!! Het niet al te beste eten heeft nog best lang geduurd, al ging er gaandeweg meer in. Rauwkost vooral, en ook makkelijke groenten zoals mais en erwtjes. En sommige soorten vlees (daar heb je als vegan weinig aan :)). Toen ik zelf anderhalf jaar geleden na een operatie anders moest gaan eten was ik het beu: ze mochten een lijstje maken met 3 dingen die ze echt niet lekker vinden. Daar hou ik rekening mee, verder eten ze met de pot mee. Dat gaat goed. Niet altijd zonder gemopper, soms zelfs met (fake) kokhalzen maar in het algemeen prima. Ze zijn hier wel ouder, he, 8 en 9 nu. Veel eerder had het denk ik niet gewerkt. Ze mogen dingen wijzigen op hun lijstje, maar niet iets toevoegen wat al is ingepland 🙂 We hebben tegenwoordig zelfs weer een groentepakket, dus er komen best wel eens dingen op tafel die ze niet of nauwelijks kennen. En ze vonden het hilarisch toen er zowel venkel als spruitjes in het pakket zaten in 1 week tijd; dat zijn nou net de enige groenten die ik eigenlijk niet lust. Maar ik heb ze wel gegeten – ik kon toch moeilijk zelf het verkeerder voorbeeld geven? Ik ben echt heel trots op hoe de jongens het nu doen. Ik zou zeggen: geef het tijd en ruimte. Ik snap je frustratie, die herinner ik me zelf nog levendig, maar een lijf voelt wel wat het nodig heeft denk ik. Wat bij ons hielp was de kaders scheppen, maar daarbinnen ruimte laten (zoals ook nu: de oudste is geen vleesliefhebber, maar wil ook geen peulvruchten e.d.. Het kader is: genoeg eiwit binnenkrijgen; daarbinnen mag hij keuzes maken). En o, wat bij ons hielp toen ze kleiner waren: geen ‘gemengd’ eten. Dus groenten, pasta/rijst/aardappel/quinoa, vlees/vis/vega en saus apart serveren. Dat ging er veeeeeeel beter in dan alles gehusseld.

    • Marianne

      Dankjewel voor je reactie! Ik merk ook dat rauwkost soms gemakkelijker is dan warm eten, en we mengen het eten inderdaad voor hen niet. (Ook geprobeerd om dat juist wel te doen, maar dat was inderdaad geen succes.) En oh, ik herken de jaloezie! Maar juist omdat ik dus eigenlijk denk dat het schijn is dat alle andere kinderen wél willen eten, wil ik hier laten zien dat dit niet zo is. En aan de reacties te zien heb ik gelijk, hahaha. Zo kunnen we elkaar bemoedigen, fijn is dat!
      Het klinkt als een goed systeem dat je voor je kinderen hebt bedacht. Wellicht, als mijn kinderen op die leeftijd nog steeds niet willen eten, kan ik ook zoiets invoeren!

  • Desirée

    Herkenbaar, ’s ochtends, tussen de middag, fruit en lekkernijen gaan goed. Maar ’s avonds een drama, aardappels gaan er wel in bij mijn kleine man van 16 maanden, maar een prakje of pasta word weer ergmoeilijk. Wat voor ons gelukkig wel helpt is dat als hij echt niet wilt, er een potje wel ingaat (zelfs wanneer het hetzelfde bevat), en honger heeft hij vaak wel, want je maakt hem echt heel blij met eten.

    • Marianne

      Hahaha. Zo’n periode heeft mijn oudste ook gehad. Alleen een potje was goed. Dus ik de potjes bewaren en daar mijn eigen “prutje” in stoppen. Ze trapte er helaas niet zo lang in!

  • chiara

    Ik heb geen ervarig met kinder die slecht eten (mijn kids eten ook de potjes van te tafel, als ze kunnen), maar ik ben zelft een slechte eter geweest. Tot ik 6 of 7 was, heb ik bijna niks gegeten. Ik kon leven met een stukje brood en een lepel melk in een dag. Mijn moeder had veel moeite mee, alle andere kinderen gingen alle groenten en fuit zo goed eten (tenmiste, alle andere moeders waren altijd aan het vertellen dat met hun methode de kinderen alles gingen eten), en ik kreeg niks binnen. Tot dat de huisarts zai tegen haar “kinderen op deze kant van de wereled sterven niet van honger”. ik had niks te kort, had ik zelf geen ondergewicht. En mijn moeder heeft los gelaten. ROnd 6 of 7 jaar leeftijd ging ik voor het eerst pasta, rijst en aardappelen eten, vlees en vis en fruit. Groenten had nog veel moeite mee. Rond mijn 20 begon ik passie voor koken te ontwikkelen. En toen ben ik bijna alles gaan eten. Nu ho ik experimenteren in de keuken, en lust ik bijna alles (bijna, bloemkool en spruiten gaan echt niet in). Dus, het komt goed. 🙂

    • Marianne

      Jeetje, wat een verhaal! Ja, ik vind het bizar wat een kinderlichaam kan hebben, zonder dat het ondervoed raakt. Daar lijken wij als volwassenen toch echt best moeilijk over te doen. Ik vind het mooi om te lezen wat voor ontwikkeling je hebt doorgemaakt, en dat het nu zo goed gaat! Dat geeft vertrouwen! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge