Borstvoeding,  Groene kinderen

Langvoeden op verzoek, en uiteindelijk afbouwen

Borstvoeding afbouwen op verzoek: mijn ervaringen met langvoeden

Zoals je misschien weet, ben ik een enorme voorstander van borstvoeding. Ik heb er al verschillende artikelen over geschreven en al een aantal onderwerpen binnen dit thema besproken. Echter, een onderwerp waar je niet zo veel over leest, is ook hier nog niet aan bod geweest: langvoeden. Ik heb allebei mijn dochters borstvoeding gegeven totdat ze zelf aangaven dat ze niet meer wilden. Op hun verzoek heb ik het dus afgebouwd. Hoe moeilijk ik dat ook vond, want van mij had het nog niet hoeven stoppen, hahaha.

Mijn doel: minimaal één jaar

Ik wist beide zwangerschappen al dat ik mijn kindjes minimaal één jaar borstvoeding wilde geven. Dan zouden we hen geen kunstvoeding hoeven te geven, en dat leek mij persoonlijk het beste. Daarmee zeg ik overigens niets over hoe andere moeders dat doen. Ik ben ervan overtuigd dat iedere moeder het beste wil voor haar kinderen. Mijn gevoel zei me dat mijn kindjes borstvoedingskindjes zouden worden, en daar ging ik dan ook voor.

Dat eerste jaar volmaken was best wel een struggle, bij beide kindjes op verschillende manieren. Zo was mijn oudste 9 maanden oud toen ik zwanger werd van de jongste. Tijdens mijn zwangerschap veranderde mijn melk van samenstelling, hoeveelheid en smaak. Mijn dochter vond het moeilijk om daarmee om te gaan. Met behulp van wat trucjes is het mij toch gelukt om de borstvoeding te blijven geven tijdens de zwangerschap, en tikten we uiteindelijk met gemak de eerste verjaardag aan.

Het eerste borstvoedingsjaar van mijn jongste dochter verliep ook niet moeiteloos. Zij was erg ongeduldig, kon niet goed stilzitten bij me en raakte gemakkelijk gefrustreerd. Die kenmerken vertoont ze overigens nog steeds, hahaha. Omdat na een aantal maanden je toeschietreflex afneemt en de melk dus minder snel begint te stromen wanneer je kindje wil drinken, dronk ze erg onrustig en slecht. Ook reageerde ze zich regelmatig af op mijn borsten (au!). Gelukkig is het me ook bij haar toch gelukt om door te zetten, en om dat eerste jaar vol te maken.

Daarna: afbouwen op verzoek

Ik weet niet precies waar de grens ligt, maar vanaf de eerste verjaardag van mijn dochters voelde het alsof ik hen officieel aan het langvoeden was. Dat kwam omdat ik bijna geen moeders om mij heen kende die dit toen ook deden. Ik begaf mij op onbekend terrein. Het advies van de WHO is om je kind minstens twee jaar borstvoeding te geven, dus ik wist dat ik niks geks deed. Ik gaf mijn dochters allebei na hun eerste verjaardag geen borstvoeding meer overdag, maar ’s ochtends en ’s avonds kwamen ze wel graag nog even met me kroelen en bij me drinken.

Zoals gezegd, gaf ik mijn oudste dochter nog borstvoeding terwijl ik zwanger werd van mijn tweede. Ik kon het toen niet tegengaan dat mijn hoeveelheid melk afnam tot een minimum. Mijn lichaam stelde het nieuwe leven boven de productie van melk. (Dit hoeft overigens niet zo te zijn hoor. Er zijn genoeg vrouwen die wel voldoende melk blijven aanmaken en zo uiteindelijk kunnen “tandem-voeden”, oftewel twee kindjes tegelijkertijd. Dit was echter niet voor mij weggelegd.) Toen mijn oudste dochter 17 maanden oud was, vond ze het genoeg geweest. Ze wilde steeds minder vaak bij mij drinken en dronk ook steeds korter. De hoeveelheid melk was het voor haar niet meer waard. Daarbij kwam dat mijn dikke buik ook steeds meer in de weg ging zitten voor haar. Naast mij zitten drinken was toch anders dan in mijn armen. Dus toen hield het voor haar op, en dus ook voor mij.

Mijn jongste kindje dronk sinds haar eerste verjaardag alleen nog ’s ochtends bij me, en deed dat steeds korter. Borstvoeding is een kwestie van vraag en aanbod, dus wanneer zij om meer melk zou vragen, zouden mijn borsten meer melk maken. Maar haar ongeduldige karaktertje nam die moeite niet. Het duurde steeds langer voordat de melk kwam, en de hoeveelheid melk werd ook steeds minder. Ze lag nog wel elke dag gezellig even in mijn armen te sabbelen, maar ik had niet het gevoel dat ze er nog veel uit haalde. Toen ze 20 maanden oud was, sloeg ze steeds vaker een dagje over, omdat haar speelgoed leuker was dan mijn melk. Zo eindigde ook deze keer het langvoeden op het initiatief van mijn kind.

Hoe ik terugkijk op het langvoeden

Borstvoeding geven is één van de mooiste dingen die ik ooit voor mijn kindjes heb kunnen doen. Ik vond het prachtig om te ervaren waartoe mijn lichaam in staat is. Natuurlijk hebben we mindere momenten gehad, en was kolven ook niet mijn grootste hobby (understatement), maar wat was het fijn en goed voor zowel mijn kinderen als voor mij. Het hielp mij lichamelijk om mijn oude gewicht terug te krijgen na de zwangerschap en psychisch om mijn veranderde lichaam te accepteren. En het voedde mijn kinderen lichamelijk door de perfecte balans van voedingsstoffen en psychisch door de unieke momenten die we deelden.

Deze positieve ervaring zorgde ervoor dat ik veel moeite had om het langvoeden af te sluiten. Het voelde goed om het beide keren op hun initiatief te doen, maar zelf was ik er misschien nog niet klaar voor om ermee te stoppen. Het voelde alsof ik ze moest loslaten, en ze waren ineens zo groot. Nu weet ik dat het ouderschap één grote reis van loslaten is die in de zwangerschap begint en in het graf eindigt, maar het ervaren is toch iets anders. Ik heb daarom zeker een paar tranen gelaten, bij beide kindjes, toen het avontuur echt voorbij was. Volgens mij geeft dat vooral aan hoe fijn ik het vond om dit te kunnen doen.

Hoe sta jij tegenover langvoeden? Heb je er ervaring mee?

2 reacties

  • Eline

    Hoi Marianne, wat knap dat het is gelukt zo lang borstvoeding te geven. Ik heb ook altijd een jaar borstvoeding nagestreefd, maar dit is alleen bij mijn 3e gelukt. Ik vond het echt een struggle om het op gang te houden toen ik weer moest gaan werken. Ik heb ervaren dat borstvoeding geven veel commitment vraagt en dat dit bij mij minder werd door de opmerkingen die ik kreeg van buitenaf. Dat is achteraf gezien jammer, omdat het echt het mooiste is wat er is.

    • Marianne

      Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat mensen er zo veel op aan te merken hebben dat je je kind wilt voeden. En flesvoeding is tegenwoordig zo makkelijk te verkrijgen, dat men al gauw kan denken dat dit ook “prima” is en dat iedereen daar achter moet staan. Wanneer je weer gaat werken, heb je natuurlijk tijd nodig om te kolven, en hoewel je recht hebt op die tijd, ligt de drempel hoog om daarom te vragen en ook om te krijgen. Fijn dat het je bij je derde kindje toch is gelukt! Het vraagt zeker veel commitment, dat vond ik soms ook heel vervelend, maar tegelijkertijd inderdaad: het is het mooiste wat er is. Wees trots op jezelf dat je hebt gedaan wat je kon! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge