Natuurlijk ouderschap,  Opvoeding

Deze groene idealen heb ik als moeder losgelaten

Eens geschreven, blijft geschreven. Ik heb hier op Groene stapjes vaak genoeg verteld over mijn idealen als moeder en wat ik nastreef. Alles wat je hier kunt vinden, komt uit mijn hart. Maar sommige idealen blijken voor mij na veel proberen toch niet haalbaar te zijn. En dat is oké.

Ik probeer je hier te inspireren zelf groene stapjes te zetten in je leven, om duurzame alternatieven te kiezen en te merken dat die je ook erg gelukkig kunnen maken. Maar laten we ook eerlijk en transparant blijven. Niemand doet het perfect, en ik wil zeker niet de illusie wekken dat ik dat wel doe. Daarom deel ik vandaag een paar “groene” idealen die ik als moeder heb losgelaten.

Buiten de deur

Hoe belangrijk ik een frisse neus ook vind, toch kies ik regelmatig bewust voor een pyjamadag. Af en toe een dag geen schoentjes en jasjes aantrekken, snotneuzen afvegen, letten op het verkeer, en sjouwen met tassen en kinderen, dat vind ik stiekem toch ook wel heel erg fijn… Dus elke dag naar buiten? Mooi ideaal en zeker nastrevenswaardig, maar het gebeurt hier niet.

Bovendien pak ik, als het regent, ook heel gemakkelijk de auto. Zeker als ik met de kindjes ben! Ik weet best dat ze niet van suiker zijn en dat het helemaal niet erg is als ze een beetje nat regenen, maar uit gemakszucht stap ik toch graag in de wagen.

Op de kinderopvang (en op andere plekken) zijn mijn kinderen vegetarisch. Oorspronkelijk probeerde ik wel producten met dierlijke ingrediënten te vermijden, maar dit werd erg ingewikkeld. En ja, het werd zelfs zielig voor mijn kinderen. Want zij zijn nog te jong om te snappen dat er in pannenkoeken melk en ei zit, en dat ze die daarom niet “mogen” hebben. Dat alle kindjes hiervan smullen, behalve zij. Thuis eten ze tenslotte ook gewoon pannenkoeken, maar dan plantaardig. Dus waarom daar niet? Totdat ze oud genoeg zijn om het beter te begrijpen, eten en drinken ze op de opvang dus eerder vegetarisch dan veganistisch. En als ze eenmaal oud genoeg zijn, mogen ze van mij zelf kiezen of ze het willen eten of niet.

Jeej! Pyjamadag!

Aan tafel!

Mijn oudste dochter is dol op kaas. En ik heb laatst besloten dat vaker aan onze avondmaaltijden toe te voegen, zodat ze iets beter eet. Nee, het maakt me niet heel gelukkig, want één van mijn idealen is plantaardig eten, maar ik vind het ook belangrijk dat mijn meisje wat avondeten naar binnen werkt. En als dat wat kaas kost, so be it.

Mijn kinderen drinken altijd iets dat gezoet is. Op een of andere manier krijg ik water er gewoon niet in, dus dat heb ik opgegeven. Ik heb liever dat ze goed drinken, ook al is dat wat zoeter en ongezonder, dan dat ze niets drinken.

Er staat bij ons eigenlijk standaard een pot appelmoes op tafel bij het avondeten. En regelmatig is de appelmoes (op één hapje proeven na) ook het enige dat door mijn dochters gegeten wordt…

Verzorging

Ik vergeet regelmatig snoetjes en handjes schoon te maken na het eten. Thuis vind ik dat niet zo’n probleem, ik kom er na een kwartier vanzelf achter (ik hoef alleen maar het spoor te volgen, hahaha) en dan poets ik alsnog de smurrie van hun lijfjes. Maar buiten de deur is het nog wel eens gênant, van die ongewassen koters naast een verzorgde (en soms zelfs opgemaakte) moeder.

Mijn dochters dragen ’s nachts allebei een wegwerpluier. Ik heb een hoop verschillende wasbare “systemen” geprobeerd voor ’s nachts, maar bij mijn kinderen werken ze niet. Helaas. Zelfs een wegwerpluier is vaak niet absorberend genoeg. Gelukkig kan ik wegwerpluiers hier in Tilburg in een aparte vuilnisbak gooien en worden ze via die weg gerecycled. Zo kan ik in ieder geval mijn idealen van recyclen en minder afval nastreven.

Ik poets op een drukke ochtend vaak expres mijn eigen tanden niet, omdat ik geen tijd en zin heb om de tanden van mijn peuter ook te moeten poetsen. Want zodra ze mijn tandenborstel hoort (elektrisch hè…), wil zij ook.

Slapen in een wegwerpluier, het zij zo.

Mijn poging tot opvoeden

Mijn oudste dochter kijkt elke dag televisie als ik aan het koken ben. En regelmatig meer. Nu was het nooit één van mijn idealen om mijn kinderen “schermloos” op te voeden, maar ik had wel gehoopt dat ik eens zou kunnen koken terwijl zij aan tafel zat te kleuren. Wishful thinking. Zodra ze een pan hoort, vraagt ze al of de tv aan mag. En ja, dat mag.

Ik dreig soms om dingen voor elkaar te krijgen. Mijn dochter moet nú haar jas aantrekken, anders gaan we helemaal niet weg. Maar dat meen ik niet. Dat is altijd heel spannend, want ik wil wel consequent zijn. Ik hoop dus altijd maar dat het werkt, omdat ik uiteindelijk wel de deur uit wil natuurlijk. Hahaha.

Ik vind bij mijn jongste dochter veel meer goed dan ik bij haar zus vroeger goed vond. Ik ben sowieso al niet zo’n strenge moeder (vind ik zelf), maar nu met de tweede ben ik nog een stukje losser geworden. “Rennen” op de bank? Als ze na een paar keer waarschuwen en corrigeren toch eigenwijs wil zijn, moet ze het zelf maar weten… Misschien is een bult dan wel effectiever, zullen we maar zeggen.

Over welke bekentenis van losgelaten idealen zou je graag meer willen lezen? Of zijn er andere minder duurzame “geheimen” die je van me wilt weten? Laat hieronder een reactie achter, dan wijd ik daar een blogje aan met meer achtergrond en gedachtegangen!

10 Reacties

  • Sofie

    Zalig om te lezen. Ik dacht al: wauw, een moeder die al zingend de tanden van haar kinderen poetst; heldin 😀 Ook aan het dagelijks buitengaan met je kindjes dacht ik soms terug… op dagen dat ik dat eens niet voor elkaar kreeg (dan dacht ik: alé, waarom lukt mij dat niet!) :-p

    • Marianne

      Hahaha. Heel eerlijk? Wij zingen wel altijd een liedje tijdens het tandenpoetsen, gewoon omdat de kindjes dan weten waar ze aan toe zijn en hoe lang het nog duurt. Maar elke dag naar buiten gaan… Nee hoor, zeker niet in de winter!

    • Marianne

      Ja, we zijn allemaal mensen en doen allemaal ons best. Ik wil heel graag open zijn over mijn falen, hoe moeilijk ik dat soms ook vind. Er komt over een tijdje vast weer een blogje over online 🙂

  • Marieke

    Wat goed om ook te schrijven over de dingen die niet gaan zoals je misschien diep in je hart zou willen!
    Idealen zijn prachtig, de praktijk soms weerbarstiger 🙂
    Het weten en toch durven loslaten is al zo’n grote stap! Hulde!

    • Marianne

      Precies dat! En het is niet zo dat ik die idealen nu opgeef of er niet meer achter sta, maar eerlijk zijn over de haalbaarheid ervan is denk ik wel belangrijk!

  • Lydia

    Heel herkenbaar voor mij als moeder van een actieve dreumes die ook alleen zoetigheid wil drinken! Daar zit je dan met je mooie gedachte van ‘water is het gezondst!’ 😂

    • Marianne

      Oh ja, en je ziet het ook overal om je heen. Ik voel me dan schuldig of “slecht” dat ik mijn kinderen weer limonade geef. Maar ja, ik probeer het toch maar zo veel mogelijk los te laten. Ik drink zelf wel altijd water, dus ik geef in ieder geval het goede voorbeeld. Hopelijk volgen zij ooit vanzelf, hahaha!

  • Melanie

    Heel herkenbaar hoor. Hier ook ooit begonnen aan wasbare luiers, maar daar bleven mijn mannen echt niet droog in. En tot mijn enorme ergernis inderdaad altijd dikzak of iets dergelijks, en brood aten ze prima, maar verder…. Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Zonder noemenswaardige inzet wilden ze opeens water drinken. Afgelopen weekend op een feestje stond er ranja en andere frisdrank, maar kwamen ze vragen of ze water mochten. Dat had ik echt nooit verwacht. Sinds pakweg anderhalf jaar hanteren we een lijstje waar 3 dingen op mogen staan die ze niet willen eten, en waar i dan rekening mee hou. Mag wel wisselen, maar niet als iets al op het menu staat 🙂 Dat werkt prima – niet altijd zonder gemopper maar de regel is duidelijk en ze eten beduidend beter nu! Maar dat werkt denk ik pas als ze iets ouder zijn dan jouw kids. Schermtijd…. de eerste jaren waren vrijwel schermloos (wegens geen tv in woonkamer) maar sinds dat wel zo is zijn ze fan. Ik een stuk minder. Het scherm heeft echt enorme aantrekkingskracht. Ik vind het verschrikkelijk.

    • Marianne

      Fijn zeg, om te lezen hoe jij ook met dit soort dingen worstelt! De wasbare luiers blijf ik wel gebruiken overdag, maar ik ben de natte slaapzakken en pyjama’s gewoon zat. Dan maar wegwerp. Wat een wonder dat ze ineens water wilden drinken! Ik vind het een goed idee om zo met eten om te gaan, maar inderdaad, daar zijn mijn meisjes nog wat te klein voor. Ik wil het wel onthouden voor later! Schermen vind ik soms ook vervelend, maar ik ben er ook “dankbaar” voor. Het geeft mij rust als ik moet koken, en als ik me niet zo goed voel, vind ik het ook fijn om wat meer rust te krijgen. Alleen ze worden er zo lui en passief van…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge