Zwanger borstvoeding geven

Voordat ik voor het eerst zwanger mocht worden, wist ik het al: als ik later ooit een kindje mag krijgen, dan wil ik dit kindje borstvoeding geven. Ik vond dit er bij andere moeders en baby’s zo ontzettend mooi uitzien, en het leek me zo bijzonder om mijn kindje ook na de zwangerschap nog te kunnen voeden met mijn lichaam. Het moest een heel unieke band zijn die je als moeder en kind zou opbouwen, en die zou ik voor geen goud willen missen.

Tijdens de zwangerschap van mijn dochter heb ik me dan ook behoorlijk in borstvoeding verdiept: de techniek, de gezondheidsvoordelen voor zowel het kind als de moeder, en veel praktische tips over bijvoorbeeld voeden in het openbaar; ik zoog alle informatie als een spons in me op. Voordat mijn dochter geboren werd, voelde ik me (in ieder geval theoretisch) heel goed voorbereid. Dit kon niet misgaan!

Gelukkig ging het ook niet mis. Ja, natuurlijk ging het borstvoeden met ups en downs. Het ging gepaard met veel onzekerheden over mijn hoeveelheid moedermelk, af en toe dreigde er een borstontsteking, en mijn dochter had zo haar tegenstribbelende momenten, maar ik mag zeker niet klagen over ons borstvoedingsavontuur.

photo_editor_1494085087816

Mijn doel was vanaf het begin om minstens een jaar te voeden, zodat mijn dochter geen kunstvoeding nodig zou hebben. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ontzettend goed dat er kunstvoeding bestaat en dat kinderen hiermee grootgebracht kunnen worden, maar zelf wilde ik er niet aan met het borstvoedingsideaal in mijn hoofd. Mijn stiekeme motte was “beter dan tiet is er niet”. En ik wilde niets anders geven aan mijn kindje dan het beste.

Maar toen mijn dochtertje 9 maanden oud was, mocht ik opnieuw聽zwanger worden. En ik merkte direct verandering in haar drinkgedrag. Ze werd ongeduldig, beet elke keer in mijn borst en wilde niet meer lekker bij me liggen. Hoe kon dat nou? Hier had ik niets over gelezen tijdens mijn zwangerschap! (Want waarom zou ik me toen al verdiepen in borstvoeding geven tijdens een volgende zwangerschap? Give me a break 馃槈 ) Bij mij bleek het geval wat bij zo veel zwangere lacterende vrouwen gebeurt: mijn hoeveelheid melk liep gestaag terug (en veranderde waarschijnlijk van smaak) en de toeschietreflex liet steeds langer op zich wachten, waardoor het langer duurde voordat mijn聽melk begon te stromen. Maar mijn droom! Hoe moest dat dan? Ik moest en zou voeden totdat ze minstens een jaar was!

photo_editor_1494085134854

Het was een paar maanden worstelen, letterlijk en figuurlijk. De voorraad mamamelk die in de vriezer lag kromp snel en ik kon haar steeds minder geven. Tijdens de bijtperiodes liet ik haar niet meer bij mij drinken, maar kolfde ik mijn melk af om haar in een flesje te geven. Ze had gelukkig snel genoeg door wat voor gevolgen haar gedrag had en het bijten stopte daardoor ook al gauw. Gelukkig maar, want man, man, man, wat doet dat zeer!

Uiteindelijk hebben we het gered. Ik heb mijn “doel” gehaald. Maar toch ben ik er nog niet klaar mee. Ik kan er geen genoeg van krijgen om mijn meisje bij me te nemen en haar bij me te laten drinken. Ook al zijn het nog maar een paar druppels, ze wil ze wel en ik geef ze graag. Inmiddels zit ik over de helft van mijn zwangerschap en drinkt ze nog steeds, ’s ochtends en ’s avonds. Het is niet veel, maar het is beter dan niets. En wie weet, blijft ze drinken totdat haar broertje of zusje ook melk nodig heeft, maar dat merken we vanzelf.

Heb jij ook ervaring met borstvoeding geven? Ging het vanzelf of heb je er veel moeite voor moeten doen? En voedde je misschien ook nog toen er een volgend kindje aankwam? Ik ben heel benieuwd naar je reactie!
Marianne wit

2 thoughts on “Zwanger borstvoeding geven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge