Wordt het een jongetje of een meisje?

Tegenwoordig is er zo veel mogelijk in de medische wetenschap, dat we voor vrijwel geen verrassingen meer hoeven komen te staan. Dat is natuurlijk in veel gevallen erg handig, en heeft ervoor gezorgd dat er nu veel meer levens gered kunnen worden dan vroeger. Maar in sommige gevallen is het misschien ook overbodig. Bijvoorbeeld in het geval van een zwangerschap, waarin je vanaf ongeveer de 14e week via een betrouwbare echo kunt zien of er een jongetje of een meisje groeit in je buik.

De eerste zwangerschap

Bij de eerste zwangerschap wist ik het al vanaf het begin, of eigenlijk al daarvoor. Ik wilde niet van te voren wilde weten of we een zoontje of dochtertje zouden krijgen. Misschien was ik in dit besluit beïnvloed door mijn moeder en oma met hun positieve verhalen over hoe bijzonder het was om vlak na de geboorte te kijken naar het geslacht van je kindje. Ik was er in ieder geval zeker van dat ik het ook niet wilde weten terwijl ik nog zwanger was. Misschien vond ik het ook wel gewoon leuk om “anders” te zijn dan de meeste aanstaande ouders, die toch staan te popelen om erachter te komen wat ze verwachten. Maar buiten het feit dat het tegenwoordig uniek is om het geslacht nog niet te weten, had ik ook andere redenen:

  • Ik vond het bijzonder om nog niet te kunnen spreken van een zoon of dochter, maar “gewoon” praatte over de baby die in mijn buik groeide. De rest van zijn of haar leven zouden we al rekening houden met het geslacht, maar dat was nu nog niet nodig. We moesten nu juist rekening houden met allebei, dus we hadden een jongens- en meisjesnaam bedacht, inclusief doopnamen, en ik had twee mutsjes geborduurd, één met de jongensnaam en één met de meisjesnaam,
  • Hoewel het aan de ene kant qua baby-uitzet onhandig was om het niet van te voren te weten (bijna álles in de babywinkels is tegenwoordig geslachtsbepaald! Dat valt pas echt op wanneer je daar niet aan kunt toegeven, hahaha), had het aan de andere kant ook zijn voordelen. Het zorgde ervoor dat we kieskeurig waren bij onze inkopen, geen onnodige inkopen deden en alleen maar spullen in huis haalden die we ook voor volgende kindjes zouden kunnen gebruiken,
  • Ik zag het voor me dat het tijdens mijn bevalling een extra motivatie zou zijn om te persen, de gedachte dat ik daarna eindelijk zou weten of we een zoontje of dochtertje hadden gekregen.

Nu heb ik eerlijk gezegd tijdens mijn bevalling totaal niet aan het geslacht van onze baby gedacht. Grappig hoe ver dat soort voorstellingen uiteindelijk van de werkelijkheid af kunnen liggen. En zelfs daarna was het de verloskundige die ons eraan herinnerde om even tussen de beentjes te kijken! Ik was alleen maar bezig naar dat mooie gezichtje te kijken, naar dat prille huiltje te luisteren en te inspecteren of mijn baby gezond was. Maar toen mijn man dan eindelijk keek, was het inderdaad heel erg bijzonder om van hem te horen dat ik een meisje op mijn borst had liggen. Toen werd zij als persoontje verbonden met de naam die ze de rest van haar leven zou dragen, en werd ze met naam en toenaam welkom geheten op de wereld. Het mysterie dat al die maanden in mijn buik had gegroeid en geleefd was werkelijkheid geworden.

De tweede zwangerschap

Maar oh, die tweede zwangerschap! Wat heb ik getwijfeld! Mijn man had bedacht dat hij het deze keer wel van te voren wilde weten, gewoon om te kijken hoe anders we dan de zwangerschap zouden beleven. Bij mij bleef echter een klein stemmetje steeds zeggen dat ik het ook deze keer niet wilde weten van te voren, dat ik dit mysterie opnieuw een mysterie wilde laten blijven totdat hij of zij geboren was. Maar mijn man had ook wel goede argumenten om het wel te weten:

  • Dan zouden we de vraag kunnen beantwoorden of het echt meerwaarde had om onze nieuwsgierigheid te bedwingen en te wachten tot na de bevalling,
  • Dan zouden we misschien meer aandacht gaan geven aan deze zwangerschap, want heel veel waren we er nu niet mee bezig. We waren wel heel dankbaar hoor! Maar met een dreumes die de hele dag aandacht vraagt, heb je nu eenmaal niet de hele dag de tijd om te fantaseren en weg te zwijmelen bij dat wondertje in je buik,
  • Dan zou de zwangerschap “echter” worden, omdat we ons dan beter een voorstelling zouden kunnen maken van hoe daarna ons gezinnetje eruit zou zien.

Nog in de wachtkamer van de echoscopiste die onze 20-weken echo zou afnemen hebben we erover gepraat. Wel of niet doen? En bijna had hij me overgehaald om inderdaad te kijken tussen die beentjes. Maar toen ik op het punt stond dat hardop uit te spreken, schreeuwde dat kleine stemmetje ineens héél luid: Nee! Daar ga je spijt van krijgen! Je wilt het niet weten! Laat het een mysterie blijven! Dus zei ik dat ik het niet wilde weten, dat mijn intuïtie me vertelde dat het geheim moest blijven. De echoscopiste vond het helemaal geweldig dat we het niet wilden weten. Ze vroeg wel of we een voorgevoel hadden (want zij had stiekem het geslacht wel gezien), maar ook dat hadden we niet. Dus blijft het mysterie een mysterie. Tot de geboorte. Dan zullen we weten of het een jongetje of een meisje is. En dat vinden we vroeg genoeg.

Hoe kijk jij hier tegenaan? Wil jij van te voren weten of je een jongetje of een meisje verwacht? Waarom wel of waarom niet? Laat een berichtje achter, dat vind ik super leuk!

5 thoughts on “Wordt het een jongetje of een meisje?

  1. Best gek dat we het nu al wel zo snel kúnnen weten. Daardoor denken veel mensen ‘waarom ook niet’ en het is inderdaad lekker praktisch. Maar ik begrijp je beslissing helemaal. Misschien zou ik het ook wel niet willen weten. Alles op zijn (of haar, haha) tijd. Heel cliché, maar dat het een gezond en gelukkig kindje wordt is toch echt het allerbelangrijkst.

    Dat hele gendergedoe in winkels vind ik best erg trouwens. De geboortekaartjes die ouders zelf rondsturen zijn vaak heel leuk en niet altijd heel erg roze of blauw, maar als ik dan een kaartje terug wil sturen móet die per se roze of blauw zijn. Ze krijgen nog net niet meteen een brandweerauto of barbie in de handen geduwd.

    1. Dank je wel voor je reactie! Het is ook praktisch, maar het lijkt me zo veel minder leuk en bijzonder… Ja, en dat gender gedoe vind ik best wel jammer. Wij kopen ook eigenlijk bijna alleen speelgoed dat leuk is voor jongens en meisjes, dus geen knalroze blokken, maar allerlei kleurtjes. En onze dochter vindt de autootjes ook helemaal leuk om mee te spelen, leuk toch?

  2. Wat leuk om te lezen! Wij wisten het uiteindelijk bij onze dochter wel (nu 7,5 mnd) puur praktisch gedacht. Geen spijt van, maar ik begrijp je verhaal ook zo goed! En t maakt het moment na de geboorte sowieso wel speciale denk ik 🙂
    Bij ons neefje van 3 maanden wisten we zijn geslacht, naam en het moment van de bevalling..Tja, dan is het niet zo spectaculair meer om een belletje te krijgen ‘hij is er’. Al blijft t voor iedereen n persoonlijke keus!

    1. Dankjewel voor je reactie! Dat lijkt me zo gek, om echt alles al te weten! Maar natuurlijk blijft het een persoonlijke keus 🙂 Ik ben echt super nieuwsgierig nu naar het kindje in mijn buik, ik vind het mysterie geweldig en kan ook om die reden niet wachten om hem of haar te ontmoeten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge