Struggles van een nieuwe vegan: Volharding!

Zoals je misschien weet, ben ik nog niet zo lang vegan, nu bijna 4 maanden. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of ik mezelf al zo mag noemen, want er “mankeert” nog genoeg aan! Vandaag wil ik je graag meenemen bij één van mijn struggles op mijn weg om volledig vegan te worden, iets waarmee ik nu al een aantal keren te maken heb gehad en die zowel van buitenaf komt als van binnenuit. Het gaat om de struggle om door te zetten, om volharding in mijn keuze om zo te leven.

Volharding naar anderen

Oh, wat heb ik er moeite mee om te vertellen dat ik vegan ben geworden. Online niet hoor, anders had ik deze blog niet gehad. Maar online is het allemaal best wel anoniem. Hier durf ik gemakkelijk te schrijven over mijn weg naar veganisme, over mijn successen en mijn falen, en over mijn redenen om veganist te worden. Maar zodra ik in real life mensen tegenkom en hen “moet” gaan vertellen dat ik vegan eet, ben ik ineens heel onzeker. Dan ben ik ook ineens mijn argumenten vergeten. Ik vind het vervelend om vooraf al te vertellen over mijn overstap naar veganisme, want dan leg ik er zo enorm de nadruk op. Dan wordt het tot zo’n big issue verheven, terwijl ik het juist laagdrempelig wil houden. Maar als ik het niet vooraf vertel, dan loop ik het risico (of dan weet ik eigenlijk wel zeker) dat er vervolgens eten en drinken geserveerd wordt dat ik niet wil nuttigen. En het op dat moment afslaan, met bijbehorende uitleg, vind ik dus ook niet prettig. Dilemma!

Nu is het al een paar keer gebeurd dat ik iets afsloeg en dat er verder niet naar gevraagd werd. Dat voelde dan enerzijds fijn, want ik hoefde me niet te verantwoorden, maar anderzijds was het toch niet prettig, want zo weten mensen alsnog niet dat ik vegan ben geworden! Nou moet ik op dit moment ook vanwege mijn zwangerschapsdiabetes eten en drinken afslaan in verband met de koolhydraten, en dit gebruik ik dan zelfs nog wel eens als “smoes”! Hoe erg is dat?! Echt hoor, dat uit de kast komen is moeilijker dan ik had gedacht…

Ook is het al eens gebeurd dat mensen het wel van te voren wisten en dachten te begrijpen, maar dat er vervolgens alsnog dierlijke producten in het eten verwerkt zaten. Ik sla het in dat geval vriendelijk af, met de bijbehorende uitleg waarom ik het niet wil eten, maar dit wordt dan eigenlijk niet gewaardeerd. Want het gaat maar om zo’n klein beetje, daar ga ik toch zeker niet moeilijk over doen? Verder is het helemaal vers en home-made, supergezond dus! Dan heb ik er zo veel moeite mee om het toch af te slaan! Ik wil de kok niet beledigen, en echt, ik waardeer de moeite die wordt genomen om iets lekkers te maken. Maar dierlijk is dierlijk, en vegan is vegan. Dus doe ik het toch niet. Meestal dan… Soms is de volharding ver te zoeken…

Volharding naar mezelf

De struggle komt bovendien niet alleen van buitenaf. Ook van binnenuit merk ik dat ik er moeite mee heb om standvastig te zijn. Qua eten thuis niet, dat gaat redelijk vanzelf. Ik koop gewoon niets meer met dierlijke producten erin, dus dan eet ik ze ook niet meer. Maar kleding vind ik al een stuk lastiger. Laatst hebben we voor mijn dochtertje haar eerste echte schoentjes gekocht, omdat het niet meer lang gaat duren voordat ze goed zal kunnen lopen. In die schoentjes zit echter wel leer verwerkt. Daar baal ik dan heel erg van, echt, ik vind het verschrikkelijk. Allerlei beelden van dierenleed schieten dan door mijn hoofd. En dan voel ik ten diepste dat ik hier niet aan wil bijdragen. Maar ja… Tegelijkertijd sta ik in een schoenenwinkel en zoek ik goede eerste schoenen voor mijn kind. Die wil ik niet online kopen, want ik wil advies over de maat en ik wil ze proberen. Dan gaat dat uiteindelijk toch boven mijn vegan ambitie. Daaag, volharding…

Eten buiten de deur blijf ik ook een dingetje vinden, en dan bedoel ik in restaurants. Op social media lijkt het alsof vegans het zo makkelijk hebben en overal terecht kunnen, maar mijn ervaring is tot nu toe volstrekt anders. Ik woon niet in de grote stad, en in mijn omgeving zijn er (volgens Happy Cow, in principe een geweldige app!) ook geen vegan friendly restaurants. Vooraf bellen om te vragen of er iets vegan klaargemaakt kan worden vind ik heel spannend, maar heb ik tot nu toe meestal wel gedaan. En dat ging dan meestal ook goed. Maar als ik onderweg ben en in een wegrestaurant iets wil eten, is het voor mij niet zo gemakkelijk om iets vegan te bestellen. Er staan sowieso bijna nooit vegan gerechten op de kaart, dus dan moet ik er speciaal om vragen. Als ik dat al durf, zoals afgelopen week, dan krijg ik te horen: “Nee, we hebben niets veganistisch, alleen wat groenten.” Daar zit je dan met je goede bedoelingen. Uiteindelijk lukte het me deze keer wel; ik stelde zelf wat aanpassingen voor in een vegetarische salade en die werden prima uitgevoerd. Lekker gegeten dus, en zonder schuldgevoel, maar ik weet nog niet of ik de volgende keer weer zo dapper ben. We zullen zien.

Herken je deze struggle van volharding? Of heb je tips voor me om hier mee om te gaan? Laat iets achter bij de reacties, ik ben overal mee geholpen!

6 thoughts on “Struggles van een nieuwe vegan: Volharding!

  1. Je slaat de spijker op z’n, voor mij is dit de hoofdreden dat ik nog geen vegan ben. Ik ben gewoon te bang om dwars gevonden te worden, om moeilijk te doen en ik wil mensen niet beledigen of voor het hoofd stoten. Thuis zou het nog wel lukken, afgezien dat de overige gezinsleden thuis wel vleeseters zijn. Mezelf online uiten vind ik makkelijker dan in real life. Maar naarmate je meer lezers/volgers krijgt, wordt het ook weer lastiger 🙂 Ik vind dit allemaal zwak van mezelf, maar een goede relatie met eigen omgeving vind ik ook belangrijk.
    Marieke onlangs geplaatst…Mijn favoriete natuurlijke beautyproducten onder de 5 euroMy Profile

    1. Ja, echt heel begrijpelijk hoor. Mijn gevoel vertelde me dat ik echt niet anders kon dan vegan worden, maar nu krijg ik hier dus wel mee te maken. Na verloop van tijd zal het wel gemakkelijker worden, maar dit is echt iets wat ik nu ervaar en waar ik nu doorheen moet. Andere bloggers doen het vaak zo gemakkelijk lijken, maar zo ervaar ik het dus echt niet. Vandaar deze blog, fijn dat het zo herkenbaar is!
      Mensen bij mij thuis ontvangen vind ik overigens nu juist extra leuk, omdat ik hen graag wil laten zien hoe makkelijk en lekker plantaardig eten is 🙂

  2. Aah dit is zoo herkenbaar! Vooral uiteten gaan blijft moeilijk vind ik. De ene keer durf ik beter erom te vragen dan de andere keer. Maar ik ben nu eenmaal vegan en kan ook niet anders meer. Gisteren nog ging ik uiteten met mijn ouders en toen ik de menu kaart aan het bestuderen was zei mijn moeder; “maar kun je dan niet voor 1 keer iets eten waar kaas in zit?”. Uhm nee zo werkt dat niet. En ik snap dat het voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Ik wilde dat ik iemand in mijn omgeving heb die veganist is. Maar deze blog helpt ook al😊

    1. Dankjewel voor je reactie! Ja, ik vind dat dus ook erg lastig. Ik zwicht daar dan toch regelmatig nog voor. Misschien verandert dat nog. En op social media lijkt het allemaal zo gewoon, maar dat is natuurlijk niet representatief voor je daadwerkelijke omgeving. Ik ben wel heel blij met alle anderen op internet die ook vegan zijn, daardoor voel ik me wel minder een buitenbeentje. Maar irl word je dan toch weer met je neus op de feiten gedrukt en snapt je omgeving vrij weinig van je keuze… Fijn dat mijn blog je helpt, lief van je!

  3. Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik ben behoorlijk die-hard veganist omdat ik echt een klimaatrakker ben. Ik wil daarom niet de industrie supporten die alles wat klimaat betreft om zeep helpt. Door die gedachte word ik heel principieel, maar…. ik zoek wel de balans. Leven in de wereld doe je niet alleen en als je wenst dat anderen je respecteren, moet je starten om dat andersom ook te doen (je = de mens, dus niet jij persoonlijk). Systemen veranderen kan nooit of zelden radicaal. Het begint met stapjes. Zowel het grote geheel als ook je keuze om vegan te worden. Je kunt zo goed mogelijk zeggen dat je vegan eet, als iemand vanuit een goed hart iets vegetarisch voorschotelt met kaas of ei, aanvaard ik de geste en eet ik het. En zeg ik ook eerlijk, dat ik dat eigenlijk niet eet want… mijn vader bv. maakt nu nooit meer de nasi met ei. Inmiddels vindt hij dat heel normaal. Maar het was wel even puzzelen voor iemand die alles met vlees bereidde is zijn leven.

    Alles is balans in het leven, dus ook als je soms moet “cheaten” ten gunste van andere dingen. Je familierelaties en vriendschappen op spanning zetten door principes is ook niet duurzaam, zeker niet als je geluk daar grotendeels van afhangt. Stress in je lijf omdat anderen niet willen veranderen is ook niet duurzaam. Dus als je 0,1% een keer afwijkt… straf jezelf niet. Geen enkel geloof is perfect als het tot extremisme leidt, dus ook het veganisme niet. Vrienden wilden laatst naar McDonald’s. Ik hekel die keten. Maar toch. Dan ga ik niet principieel buiten staan wachten, maar eet ik samen friet met salade en ketchup. De
    mannen waarderen mijn concessie en voelen zich net zo schuldig als ik. Richting mij. Dat is een start van bewustzijn.

    Dus wees streng en gedisplineerd maar durf vooral te leven. Je doet het supergoed en je bent al heel ver. Staat aan de kant van klimaat en het dierenwelzijn. Topper!!

    Randy onlangs geplaatst…De balans opmaken en loslaten: een wandeling door de herfstMy Profile

    1. Dankjewel voor je uitgebreide reactie! Je beschrijft echt een paar situaties waarmee ik nu veel worstel. Hoe principieel wil ik zijn, zowel voor mezelf als voor mijn dochter? Wat heb ik daarvoor over? Dat is echt nog een zoektocht. Ik ben namelijk ook “bang” niet serieus genomen te worden wanneer ik af en toe concessies doe. En wanneer is iets extremisme? Hier denk ik nu veel over na.
      Bedankt voor je woorden, ze doen me erg goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge