Persoonlijk

Persoonlijke update: nog drie stapjes terug

Bizar, een half jaar geleden plaatste ik een persoonlijke update dat ik een stapje terug moest doen. Ik was toen hoogzwanger en mijn lichaam floot me terug. Drie blogs in de week was te veel, dus schroefde ik dit naar beneden tot twee blogs per week. En nu, een half jaar later, heb ik opnieuw een persoonlijke update: ik zet nog drie stapjes terug.

Ergens voelt het heel veilig om mijn gevoelens en gedachtes hierover op internet te delen. Groene stapjes is nog relatief onbekend en er zijn (voor zover ik weet) in mijn persoonlijke kring niet heel veel mensen die van het bestaan ervan weten. En eigenlijk wil ik taboes doorbreken en juist vertellen wat er aan de hand is, omdat ik me er niet voor wil schamen en omdat ik wil dat jij weet dat het iedereen kan overkomen. Maar toch wil ik er op dit moment niet te veel over kwijt. Ik weet dat schijn bedriegt en dat er waarschijnlijk meer persoonlijke bekenden meelezen dan ik in eerste instantie besef. En ik vind het tegenover hen niet eerlijk als ze er online achter moeten komen op welke manier het op dit moment niet zo goed met me gaat en wat er dan precies aan de hand is. Dus afgezien van de mededeling dat het nu niet zo goed gaat, vind ik het tegenover mijn dierbaren wel zo lief om verder hier even mijn mond te houden en het eerst in real life een beetje duidelijk te krijgen.

Ik vind het veel enger om artikelen te schrijven als ik in mijn achterhoofd houd dat er bekenden meelezen. Het is zo veel gemakkelijker om heerlijk anoniem te zijn. Maar eigenlijk is mijn blog helemaal niet anoniem. Ik sta tenslotte met mijn hoofd gewoon op internet. En dan ineens hoor ik van een nichtje dat ze Groene stapjes wel ergens voorbij heeft zien komen, of ik merk dat een vriendin van mijn broer enthousiast meeleest. Supergaaf, maar het zorgt er wel voor dat ik nu twee keer nadenk voordat ik iets plaats. En nu dus ook, wat goed is. Want hoewel ik het helemaal niet moeilijk vind als de hele “onbekende” wereld weet wat er met me aan de hand is, wordt het een stuk spannender als je dit aan je eigen kringetje wilt vertellen. Ergens hoop ik daarom dat dit “vage” artikeltje er voor gaat zorgen dat de drempel minder hoog wordt om in het echt te vertellen hoe het met mij gaat. Later vertel ik het hier waarschijnlijk ook wel hoor, maar nu is het nog een beetje vroeg.

Dat ik het nu toch hier op deze manier neerzet, is omdat ik wil dat mijn lieve lezers weten waar ze aan toe zijn met Groene stapjes. De blog verdwijnt namelijk niet, maar er komt wel een soort stilte aan. Misschien verschijnt er af en toe toch een blogje, wanneer ik het zie zitten om iets te schrijven. Want het tegenstrijdige is dat ik vol inspiratie zit. Ik heb wel twintig artikelen in mijn hoofd zitten, maar ze staan nog niet zwart op wit. En dat lukt me nu ook niet. Ik krijg ze niet uit mijn vingers. En omdat ik wel wil dat het leuk blijft om te bloggen, leek het mij toch verstandiger om even te pauzeren. Dan maar even geen blogs. Even tot rust komen en weer gaan schrijven als het weer lukt.

Dankjewel voor het volgen van Groene stapjes; jij bent de reden dat ik hier blijf schrijven. Dankjewel voor je interesse, en dankjewel voor je betrokkenheid.

8 Reacties

  • Maryan

    Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je goed voor jezelf zorgt. En je gezin natuurlijk! Ik lees met veel plezier je blog. Kom lekker uitgerust en fit terug wanneer dit mogelijk is. Een hartelijke groet, Maryan.

  • Gerarde

    Hoi Marianne,

    Mocht je in de Real live wat afleiding willen. Het lijkt mij gezellig om eens bij te praten.

    Groetjes, Gerarde.

    Ps. ik lees je blogs met veel plezier 🙂

  • Janne

    Sterkte lieve Marianne! Ik vind het heel goed dat je voor je eigen welzijn kiest en goed hebt nagedacht over privacy en over de mensen in je persoonlijke kring. Niet overal hoeft een reden voor gegeven worden, dat weet je hè. Wij kunnen er prima op vertrouwen dat jij een goede reden hebt om hiervoor te kiezen, daarvoor is geen uitgebreide uitleg nodig.
    Ik hoop dat het gauw beter met je gaat en dat we weer wat van je horen. Ik heb je blog in de bladwijzers van mijn browser staan, dus ik zal eens in de maand ofzo wel even een kijkje nemen of je weer terug bent. Dus: blijf zo lang weg als je nodig hebt, je wordt niet vergeten.

  • Melanie

    Wat vervelend om te horen dat het even wat minder gaat. Ik heb altijd met veel plezier meegelezen, en zal je blogs missen, maar gezondheid en welzijn gaat mijlenver voor natuurlijk. Neem de tijd voor je herstel. ‘T Is ook niet niks: twee jonge kinderen, een baan, een blog en ongetwijfeld andere hobbies en dan ook nog tijd voor jezelf, je partner, vrienden etc etc zien te maken. Mijn kids zijn iets ouder (7 en 8) maar zaten ook kort op elkaar en ik herinner me de tijd van toen ze klein waren als bijzonder pittig. Niet omdat ze zo lastig waren, maar gewoon omdat het veel werk is, met weinig slaap en ik had destijds ook nog een meer veeleisende baan dan nu. Nu? Nu heb ik een flinke stap terug gedaan, manlief ook, hoeven de kids niet meer naar de bso, en heb ik nu zowaar een uurtje vrije tijd 🙂 We zijn verhuisd naar een goedkoper huis, de poetshulp is niet meer nodig en ik geniet veel meer. In ons geval was less echt more. Dat verschilt natuurlijk voor iedereen. Ik hoop dat je je balans vindt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge