“Natuurlijk” bevallen, kan dat nog?

Laat ik beginnen het volgende te zeggen: Ik mag mijzelf gelukkig prijzen met een gezond lichaam en een gezonde geest. Ik ben er dankbaar voor dat ik nooit echt lichamelijke klachten heb gehad en zelden in het ziekenhuis ben beland voor het een of ander. Voor een groot deel heeft deze goede conditie ervoor gezorgd dat ik mijn zwangerschap en mijn bevalling “natuurlijk” mag beleven. En dat vind ik heel fijn. Laagdrempelig en persoonlijk om de zoveel weken op bezoek gaan bij mijn verloskundige, niet meer echo’s dan “noodzakelijk”, en ik kan zelf kiezen waar ik wil bevallen en hoe. Ik ervaar heel veel vrijheid in mijn zwangerschappen, terwijl die volgens mij niet zo vanzelfsprekend is.

Naar mijn idee worden zwangerschappen en bevallingen te snel en te vaak onnodig gemedicaliseerd. Natuurlijk vind ik het goed dat zwangeren die complicaties hebben terecht kunnen in het ziekenhuis bij een gynaecoloog en dat zij extra worden gemonitord om een veilige zwangerschap te waarborgen, maar ik heb ook het idee dat dit in steeds meer gevallen onnodig gebeurt. Zwangerschappen en bevallingen worden steeds meer gezien als aandoeningen die behandeld moeten worden in plaats van als natuurlijke gebeurtenissen waarvoor een vrouw gemaakt is. En dat vind ik heel jammer.

In deze blog wil ik focussen op bevallingen: steeds eerder krijg je een medische indicatie waardoor je in het ziekenhuis “moet” bevallen. In sommige gevallen sta ik volledig achter de indicatie, bijvoorbeeld in het geval van lichamelijke complicaties bij de baby die bij een eerdere echo naar voren kwamen (zoals hartproblemen), zwangerschapsvergiftiging of ontlasting in het vruchtwater. Hier zijn automatisch grote risico’s aan verbonden, waardoor het veel veiliger is voor moeder en kind om in het ziekenhuis te zijn. Maar tegenwoordig krijg je ook bij minder ernstige of risicovolle situaties een medische indicatie, zoals bij een meerlingzwangerschap, stuitligging,  of een eerdere bevalling waarbij de placenta niet vanzelf loskwam. In deze situaties is de kans op een natuurlijke bevalling zonder complicaties nog steeds ontzettend groot, zeker wanneer de zwangerschap verder ook zonder complicaties is verlopen, en wanneer de verloskundige weet hoe ze met deze situaties moet omgaan, is een ongemedicaliseerde bevalling prima mogelijk.

hospital-840135_1920

Maar het vervelende is dat, omdat de medische indicatie steeds eerder wordt gegeven, verloskundigen minder getraind worden in het begeleiden van “moeilijkere” bevallingen, simpelweg omdat ze de kans hiertoe niet meer krijgen. Maar wat als je onverhoopt toch thuis bevalt, omdat de bevalling bijvoorbeeld te snel gaat om nog naar het ziekenhuis te kunnen? Dan moet een verloskundige toch in staat blijven om de baby(‘s) veilig ter wereld te helpen, en niet zelf zich geen raad meer weten? Want dat zal steeds meer gaan gebeuren, doordat steeds minder vrouwen thuis (mogen) bevallen.

Ook wordt steeds eerder al van te voren een keizersnede gepland, en behoort een vaginale bevalling niet eens meer tot de mogelijkheden. Of een bevalling wordt gepland ingeleid met 37 weken, want vanaf dat moment wordt je kindje zogenaamd niet te vroeg geboren. Maar dit verschilt toch per kind? Ik ben ervan overtuigd dat het vrouwelijk lichaam in principe heel goed zelf signalen kan geven wanneer er risico’s zijn, en dat deze niet opgelegd hoeven te worden door derden. Ik ben ervan overtuigd dat een kindje in principe vanzelf komt wanneer het er klaar voor is, en wanneer dit nog niet met 37 weken is, hoort het nog te blijven zitten totdat het uit zichzelf komt. Er zijn uitzonderingen, uiteraard, en enkele daarvan heb ik eerder al genoemd, maar het wordt steeds eerder regel dan uitzondering. Mocht een natuurlijke thuisbevalling toch moeilijker gaan dan verwacht, dan is het in de meeste gevallen altijd nog mogelijk om naar het ziekenhuis te gaan. Laat de vrouw toch kiezen en maak haar niet om het minste of geringste ongerust; dwing haar niet in een risicohokje!

nature-769475_1920

Ik weet dat je niet verplicht bent om een medische indicatie op te volgen, maar wanneer je dit niet doet, word je wel voor gek verklaard. Natuurlijk heb jij zelf het laatste woord waar het jouw lichaam en dat van je kindje betreft, maar de indicatie wordt “niet voor niets” gegeven, en dus word je wel geacht om ernaar te luisteren. Maar waarom mogen we in eerste instantie niet meer luisteren naar ons eigen lichaam? Waarom klinkt de stem van de arts steeds luider dan die van jouw lijf en dan die van je kindje? Waarom wordt de natuur ons steeds eerder afgenomen door de medische wetenschap? De medische wetenschap, die veel nuttige en goede ontwikkelingen doormaakt en zo veel meer mogelijk maakt, maar zijn macht misschien soms ook wel misbruikt en de natuur wil overmeesteren?

Ik vind het een lastig en gevoelig onderwerp, en ik hoop dat ik met mijn mening niemand voor het hoofd heb gestoten. Ik worstel er zelf mee, want ik ben echt heel dankbaar voor de reddingsmogelijkheden die de medische wetenschap tegenwoordig kan bieden. Hoe denk jij hierover? Zit ik er helemaal naast, of ben je het met me eens? Heb ik makkelijk praten, omdat ik geen medische indicatie heb, of heb ik ook een punt? Ik ben heel benieuwd naar je reactie, dus laat het me weten bij de comments!

Marianne wit

8 thoughts on ““Natuurlijk” bevallen, kan dat nog?

  1. Helaas werd ik bij de eerste ingeleid, ik weet nog dat vrouwen tegen me zeiden dat ze dat ook zo graag wilde want dan wisten ze wanneer ze gingen bevallen en dan wilde ze graag eerder ingeleid worden. Nou nooooit meer dacht ik, echt never. ik loop liever langer door dan een inleiding haha
    De tweede is lekker spontaan begonnen en thuis geboren en hopelijk deze keer ook weer. Ik weet niet of er perse eerder een indictie word gegeven maar ik ken wel een aantal dames die gewoon net zo lang zeurde en klaagde tot ze eerder gestript of ingeleid werden.

    1. Dank je wel voor je reactie! Ja, naar de verhalen die ik heb gehoord is een ingeleide bevalling vaak veel zwaarder dan een spontane bevalling, omdat het niet natuurlijk is. Ik ben na 37 weken ook wel benieuwd naar mijn kindje, maar vind het toch belangrijker dat hij/zij komt wanneer hij/zij er zelf klaar voor is. De boel opwekken (ook via onnodig strippen), vind ik daarom onwenselijk. Geduld is een schone zaak!
      Ik hoop voor je dat de 3e ook thuis en uit zichzelf mag komen! En dat hoop ik voor mezelf deze zwangerschap ook 🙂

      1. Ja ik geloof daar echt in, dat je lichaam en je kindje anders iets moeten gaan doen wat ze eigenlijk nog niet willen. Ik hoop het ook voor je! en voor mezelf haha. Hoe ver ben je nu?

  2. Lastig onderwerp inderdaad… Ik ben namelijk wel zo’n echte uitzondering die nooit op een natuurlijke manier zal kunnen bevallen dus ik had niet echt een keus. Mijn geplande keizersnede had ik met 39 weken… (terwijl voor mijn zwangerschap al duidelijk was dat ik die zou gaan krijgen)… Ik vind 37 weken dus ook best vroeg. Ik heb het wel eens jammer gevonden dat ik nooit echt zal voelen wat die weeen en dergelijke inhouden. Als ik zelf helemaal de vrije keus had zou ik wel natuurlijk willen bevallen, maar toch dan wel het liefst in het ziekenhuis… just in case…

    1. Dank je wel voor je reactie! Zelf kiezen voor een ziekenhuis kan ik heel goed begrijpen. Je moet kunnen bevallen op de plek waar je je zelf het prettigst voelt. Ik weet niet wat bij jou de reden is voor deze geplande keizersnede, maar ik maak uit je reactie op dat je het liever anders gewild had. En dan vind ik het jammer dat je die keuze eigenlijk niet meer krijgt. Dat het van bovenaf opgelegd wordt hoe (en wanneer) jij je kindje ter wereld brengt. En het meest onwenselijk vind ik dat dit steeds eerder gebeurt tegenwoordig, bij steeds minder risicovolle situaties. Het is toch jammer dat een bevalling steeds meer wordt gezien als een medische handeling…

      1. Klopt, ik vind het wel eens jammer dat ik nooit zal weten hoe een natuurlijke bevalling gaat. Al snap ik ook heel goed dat het risico voor mij echt te hoog is… Ik heb de ziekte van crohn en ben al zovaak geopereerd aan mijn darm dat deze vrij zwak is geworden. Het perse zou daarom voor mij gevaarlijk zijn omdat mijn darmen dan dus letterlijk kapot kunnen klappen. Bij mij was dus ook echt alles medisch omdat ik nu eenmaal al een medisch geval ben, maar tegelijk ben ik natuurlijk ook ontzettend dankbaar dat er wel die mogelijkheid is.
        Ik ben het dus ook met je eens dat sommige dingen iets te snel als medisch worden gezien, maar dat komt dan misschien omdat ik het wel soms echt jammer vind (ookal weet ik dus dat het niet anders kan). Ik ben er echt voor dat als er een mogelijkheid is dat het wel anders kan een moeder die keus heel bewust zelf moet kunnen maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge