Mijn eerste (soort van) veganniversary!

Vandaag is mijn eerste (soort van) veganniversary! Het is vandaag namelijk precies een jaar geleden dat ik besloot geen dierlijke producten meer te willen gebruiken. Op 3 april 2017 werd ik veganist. Van de ene op de andere dag liet ik dierlijke producten links liggen en richtte ik mij volledig op plantaardige voeding. Ik wilde per direct niets meer met de dierenindustrie te maken hebben. Nu, een jaar later, wil ik je graag vertellen hoe dat veganisme me in werkelijkheid afgaat.

Overnight vegan

Na nieuwsberichten over slachthuisschandalen en het bekijken van enkele documentaires en websites, ging er bij mij een jaar geleden een knop om. Hier wilde ik niets meer mee te maken hebben. Op 2 april gebruikte ik alles nog, op 3 april zwoer ik al het dierlijke voor mijn gebruik af. Online was men enthousiast en zei men dat het vrij makkelijk was, waardoor ik dacht: dat kan ik ook! En wel nu! Ik dook in receptenboeken en struinde het internet af op zoek naar lekkere recepten en goede producten. Ik las tips over hoe je kunt omgaan met kritische vragen en hoe je sociale leven niet helemaal voorbij hoeft te zijn als je veganist wordt. Hoe je in een restaurant om vegan gerechten kunt vragen en hoe je veganistisch op vakantie kunt gaan. Easy peasy!

Als je maar wilt, dacht ik, dan lukt het wel. En als je dan toch besluit om iets dierlijks te gebruiken, is dat een teken dat je niet graag genoeg veganist wilt zijn, maar dat je je smaak verkiest boven je ideaal. Of als je er niet voor uit durft te komen dat je alleen plantaardig wilt eten, vind je toch je eigen verlegenheid belangrijker dan het dierenleed dat achter dierlijke producten schuilt. Dus kom op, Marianne! Show some guts!

 

Toch wel erg moeilijk

In werkelijkheid bleek het moeilijker dan verwacht. Aanvankelijk viel het me erg zwaar om anderen te vertellen dat ik veganist was geworden en dat ik daarom geen dierlijke producten meer gebruikte, hoe belangrijk ik het eigenlijk ook vond. Geregeld zei ik alleen dat ik vegetariër was; het links laten liggen van vlees wordt namelijk wel geaccepteerd. Toen ik er na een tijdje wel voor uitkwam, hoorde ik om me heen vooral gezucht en gesteun, want oh, wat deed ik extreem. Daar had men geen zin in…

Hoe kon ik hier nu mee omgaan? Want deze reactie van anderen vond ik erg moeilijk. Zo gebeurde het dat ik toch af en toe nog steeds dierlijke producten at, omdat het bijvoorbeeld soms te ingewikkeld was om rekening te houden met een veganist. Dan ben ik niet iemand die om die reden weigert te komen, maar die zich daarbij neerlegt. Was ik dan inderdaad geen veganist, zoals ik hierboven zo stellig verkondig? Omdat ik de mensen om mij heen of mijn verlegenheid af en toe boven mijn plantaardige ideaal stelde? Ik weet het niet…

Schuldgevoelens

Elke keer dat ik toch weer iets dierlijks at, voelde ik me daar schuldig over. Vooral op de momenten dat ik er zelf voor “koos”. Ongelukjes konden gebeuren, daar maakte ik me niet zo druk om, maar bewust iets dierlijks eten gaf me een schuldgevoel. Ik wil toch vegan zijn? Wees dan vegan! Laat je dan niet verleiden, maar zet door. Wees toch standvastig!

Ik ben een ontzettende perfectionist. Als ik iets besluit of ergens aan begin, dan wil ik dat ook meteen voor 100% goed doen. Elk “foutje” voelt dan voor mij als falen, wat mijn schuldgevoelens versterkt. Ik wil mezelf bewijzen, tegenover mezelf en tegenover anderen. Ik wil dat anderen weten dat veganisme voor mij geen bevlieging is. Het waren niet de zwangerschapshormonen die mij hiervoor hebben doen kiezen; ik wil dit écht. Ik vind het alleen soms zó moeilijk, en dat vind ik nu nog steeds…

Wat ben ik nou?

Die schuldgevoelens vind ik verschrikkelijk, die zouden er niet moeten zijn. En een tijdje geleden lukte het me ineens om die gevoelens los te laten. Ik had al vaker gelezen dat het beter is om stapje voor stapje veganist te worden en niet overnight ineens alles af te zweren. De belangrijkste reden is dat de kans groter is dat je het dan blijft volhouden. En vanwege schuldgevoelens die je kunt hebben als het toch eens “verkeerd” gaat. Maar ik, eigenwijs dat ik was (en ben, who am I kidding!), vond mezelf daarvoor te goed en wilde bewijzen dat ik het wél in één keer kon. Maar van deze overtuiging kom ik nu toch terug.

Ik denk nu dat het voor mij ook beter werkt om het stapje voor stapje aan te pakken, hoe graag ik dierlijke producten eigenlijk ook allemaal in één keer permanent zou willen afzweren. Het lukt me niet in één keer, en dat wil ik accepteren. Niet alleen mijn omgeving moet er nog aan wennen dat ik veganist wil zijn, ik zelf blijkbaar ook. En dat is niet erg.

Ik vind het daarom niet erg meer als ik tóch in een restaurant een cappuccino neem als er geen plantaardige melk is. Of als ik iets eet met ei, gewoon omdat een ander zo zijn best heeft gedaan voor mij. Ik wil een vegan levensstijl gaan volhouden zonder vervelende gevoelens. Want veganisme zou me blij moeten maken, niet verdrietig!

Ben ik dan geen veganist? Misschien toch wel, misschien slechts in wording, misschien toch niet. Misschien ben ik nu een flexanist, omdat ik toch af en toe iets dierlijks gebruik. Dan is het voor mij kiezen tussen twee kwaden, en kies ik wat voor mij op dat moment het minst kwaad voelt. Als dit niet “veganist”-waardig is, dan is vandaag mijn eerste flexanniversary. En dat is naar mijn mening een feestdag die ik net zo goed mag vieren! Wat ik dan ook vol trots en vreugde doe!

Herken jij je in mijn verhaal? Houdt dit jou tegen om veganist te worden? Of is het jou wel in één keer gelukt? Laat het me weten, ik ben heel benieuwd!

9 thoughts on “Mijn eerste (soort van) veganniversary!

  1. Goed dat je dit deelt! Zelf eet ik zoveel mogelijk veganistisch maar als ik bij andere ben of het een keer niet lukt dan leg ik mij daar bij neer (dan ben ik vegetariër). Ik vind dat je je op deze manier gewoon veganist mag noemen. Je doet gewoon je best en je moet je er wel prettig bij blijven voelen, dan blijft het ook leuk 🙂 Ik hoop dat het je lukt om je schuld gevoel naast je neer te leggen. Mijn tip, vier de momenten dat het goed gaat, i.p.v. stil te staan als het niet zo gaat zoals je had gehoopt.

    1. Dankjewel voor je lieve woorden, Sara! Het gaat inmiddels al een stuk beter met die schuldgevoelens. Ik wil ook vooral de nadruk leggen op de dingen die wel goed gaan! Maar ik vind het ook belangrijk om hier eerlijk te schrijven hoe het me soms toch niet lukt, omdat dit denk ik heel herkenbaar is voor anderen 🙂

  2. Man, ik vind het superknap hoe je het doet! Ik eet niet (enkel) plantaardig. Dat heeft vele redenen, waaronder (ook) gemakzucht. Je hebt twee hele jonge kids, dat vergt ongetwijfeld een heleboel van je (naast de vreugde die het brengt) en om daarnaast nog eens zo’n impactvolle beslissing te nemen om vegan te gaan eten: chapeau. Dat dat niet 100% lukt: ach. Je bent je er bewust van, en maakt vaker wel dan niet de keuzes die passen bij je overtuiging. En soms zijn andere overtuigingen even belangrijker. Niks mis mee. Begrijp dat het verder even niet zo super met je gaat, maar gave yourself a break (niet lullig bedoeld hoor, integendeel), je doet al veel en veel meer dan de meeste mensen. Petje af.

  3. Ik begrijp je schuldgevoel, maar bedenk even: je eet al zo ontzettend veel minder dierlijke producten dan de meeste mensen! Dat is al een hoeraatje waardig! Dat je iets niet 100% perfect doet, wil niet zeggen dat het niet de moeite waard is (wat natuurlijk lastig is als je zo perfectionistisch bent ;)). Als je een grotendeels plantaardig dieet makkelijker volhoudt door af en toe te cheaten of door in sociale situaties – die echt wel ingewikkeld blijven als veganist – voor de vegetarische weg te kiezen, so be it. Ik zou wel een beetje kritisch zijn op wanneer je dat dan doet, als in: dat wanneer je voor zuivel / kaas / ei kiest, dat je er dan ook echt van kan genieten. Maar jou een beetje inschattend, zit het met die kritische kijk wel goed :). Rest mij alleen nog te zeggen: Happy Veganniversary!!

    1. Dankjewel voor je lieve woorden! Ik denk en hoop dat dit voor veel vegans herkenbaar is. Vooral die struggle in sociale situaties. En ik probeer inderdaad te genieten van de dierlijke producten, als ik ze dan toch een keertje eet. Maar kritisch kijken blijft belangrijk!

  4. Jaaa, jij bent voor mij echt wel een veganist hoor! Dat is namelijk je overtuiging. Als het in de praktijk dan af en toe even anders loopt (ook als het bewust is) dan doet dat niets aan waar je voor staat. Weet je wat? Ik heb zojuist een bak ingevlogen druiven uit Zuid-Afrika gewoon in m’n boodschappenmandje gegooid. Niet omdat ik duurzaamheid ineens niet meer belangrijk vind en alle andere inspanningen daardoor niks meer voorstellen, maar omdat ik even meer zin had in druiven (en allergieën voor veel lokaal fruit helpen ook niet echt) dan in bij elk product alsmaar bedenken of het wel duurzaam genoeg is. Net zoals jij niet altijd zin hebt om ‘moeilijk te doen’. Zolang ik niet per ongeluk in een vliegtuig stap of jij per ongeluk een hele koe opeet, denk ik dat we daar best wel oké mee mogen zijn. Gefeliciteerd!
    Linda – Zaailingen onlangs geplaatst…Eivervangers: vier recepten met aquafabaMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge