Een half jaar vegan, tijd voor een biecht

Komende dinsdag is het een half jaar geleden dat ik besloot veganist te worden. Op 3 april wist ik zeker dat ik geen dierlijke producten meer wilde eten en drinken, op mijn huid smeren en wat nog meer. Ik maakte nog wel de producten op die we in huis hadden, maar er kwam niets nieuws meer in. Mijn man ging hierin mee. Hij wilde zelf geen veganist worden, maar vond het prima om geen dierlijke producten meer in huis te hebben. Fijn! Niets dierlijks meer, dat voelde goed! En toch is het me de afgelopen zes maanden niet altijd gelukt om dierlijke producten te vermijden. Daarom is het vandaag tijd voor een biecht, omdat ik ook aandacht wil besteden aan mijn worstelingen en mijn falen.

Ambities

De dagen voorafgaand aan 3 april had ik me verdiept in de vee-industrie en de schandalen die daar omheen hangen, had ik documentaires gekeken over milieu-impact, dierenleed en gezondheid, en had ik er véél over gepraat met mijn man. Op 3 april ging de knop om: hiermee wilde ik niets meer te maken hebben. Vegetariër worden vond ik niet genoeg, ik wilde überhaupt geen dieren meer gebruiken voor mijn eigen genot. Weg ermee.

Zo gezegd, zo gedaan. Er kwamen geen dierlijke producten meer in ons huis, en ook buiten de deur sloeg ik netjes alles af waaraan dierenleed kleefde. Ik was volop geïnspireerd en vol goede moed om voor eens en altijd de dierlijke producten af te zweren. Ik begon aan Groene stapjes, vooral om met anderen te delen hoe het is om net vegan te zijn en te schrijven over mijn worstelingen. Stiekem in de hoop dat er niet zo veel worstelingen zouden zijn om over te schrijven, maar dat alles van een leien dakje zou gaan.

Realiteit

Nu heb ik sinds het begin van Groene stapjes één blogje geschreven over een struggle die ik heb als beginnend vegan, namelijk om te volharden in mijn keuze tegenover mezelf en tegenover anderen. Tijd voor een update, dacht ik zo. En eigenlijk gaat deze blog wederom over volharding, en hoe ik daarin af en toe heb gefaald.

Ik biecht het maar gewoon op: Sinds 3 april heb ik geloof ik nog één keer vlees gegeten. Dat was op vakantie, toen we uit eten waren en de ober een deel van onze bestelling uit zijn handen had laten vallen. Het vleesgerecht van mijn man stond al op tafel, maar alles zou opnieuw worden gemaakt zodat we met z’n allen konden eten. Toen heb ik nog één hapje kip gegeten, omdat ik kip altijd zo lekker vond. En het anders toch weggegooid zou worden… Ik at het een klein beetje met een schuldgevoel, dat wel, maar het was aan de andere kant toch ook wel fijn om nog even te genieten van dat allerlaatste stukje vlees. Zeker omdat ik zo cold turkey (hahaha) de overstap had gemaakt van omnivoor naar vegan. Daarna heb ik er totaal geen moeite meer mee gehad om geen vlees meer te eten. Echt niet. Dat laatste stukje kip was voor mij de afsluiter die ik nodig had.

Andere dierlijke producten vond en vind ik soms wel moeilijk om te laten staan. Niet in de “pure” vorm; ik zou niet zo snel meer een glas melk drinken of kaas of ei eten. Maar wel in de bewerkte vorm. Zo heb ik nog wel eens een chocolademousse gegeten. Ik ben zo dol op chocolade, dat ik mezelf niet kon beheersen en toch aan dat “verlangen” toegaf. En een pizza met geraspte kaas erover. Omdat een pizza voor mij nog niet af was zónder kaas. En vorige week nog, de niet-lactose-vrije croissantjes van Danerolles. Ik dacht namelijk dat alle croissantjes van D vegan waren, en verheugde me er toen ontzettend op. Het bleek niet zo te zijn, maar toen moest en zou ik toch die croissantjes eten…

En ook toen mijn tweede dochtertje geboren was, heb ik tóch roze muisjes gekocht. Terwijl ik dondersgoed weet dat hiervoor luizen zijn gebruikt. Maar ik had zo vlak na die bevalling echt geen zin om de keuken in te duiken en creatief bezig te zijn met bieten- of frambozensap, dus toch maar die muisjes gekocht… Wel met beschuiten zonder ei, dat dan weer wel. Maar er kleeft dus nog steeds een beetje dierenleed aan mijn handen.

Ben ik wel veganist dan?

Ik heb mezelf wel afgevraagd of ik wel veganist ben nu ik soms toch nog iets dierlijks heb gegeten. Of ben ik eerder flexanist? Ik denk, en ik hoop, dat ik mezelf toch een veganist mag noemen. Een beginnende dan hè, die af en toe nog een foutje maakt. Elke keer dat ik een foutje maak, voel ik me wel vervelend, dus ik denk niet dat ik dezelfde fout nog een keer zou maken. Het korte moment van lekker eten weegt namelijk echt niet op tegen het schuldgevoel waarmee ik vervolgens veel langer rondloop, dat heb ik wel gemerkt. En omdat ik mezelf dus niet comfortabel voel bij het “cheaten”, maar me afvraag waarom ik me niet gewoon heb kunnen beheersen, voel ik me diep van binnen toch een veganist. Een veganist die zijn best doet, maar niet perfect is. Zoals ieder mens zijn idealen nastreeft, maar het altijd beter kan doen. En daarom dus deze biecht vandaag. Om mezelf en anderen er even aan te herinneren dat we misschien niet perfect zijn, maar wel het goede nastreven.

Lijkt het jou wat om veganistisch te eten? Of denk je dat jij er heel veel moeite mee zou hebben? Je zou het eens een maandje kunnen proberen. Morgen begint er weer een VeganChallenge waaraan je kunt meedoen, helemaal gratis! Wat houdt het in? Een maand lang veganistisch eten, dagelijks tips en recepten, en contact met medechallengers! Ik zeg: probeer het eens, en laat me vooral weten wat je ervan vindt.

2 thoughts on “Een half jaar vegan, tijd voor een biecht

  1. Ik denk dat jij je zeker veganist mag noemen. Ik zou het niet eens echt foutjes noemen. Soms vraagt een situatie gewoon even om een uitzondering, daar hoef je je zeker niet schuldig over te voelen. Ik eet zelf vegetarisch en heb ook wel eens een uitzondering gemaakt, wat ik ook zal blijven doen als de situatie erom vraagt (ik vind het eren van gastvrijheid bijvoorbeeld óók superbelangrijk, naast het milieu). Eerst dacht ik ook dat ik het label ‘vegetariër’ daarom niet kon gebruiken, maar dat schept alleen maar onduidelijkheid. Eet je nou geen vlees of liever niet en wat is ‘liever niet’ dan? Nu weet iedereen waar ‘ie aan toe is. Als ik een uitzondering maak, heb ik daar mijn redenen voor en daarvoor ga ik me ook niet verantwoorden. De labels vind ik dus handig in de communicatie, maar ze beperken helaas ook. Soms wordt er net gedaan of het niet telt als je het niet perfect volgens de algemene regels doet, terwijl elk niet gegeten dier(lijkproduct) natuurlijk al verschil maakt. Ik vind het heel bijzonder hoe je van alleseter naar veganist bent gegaan in één klap. Dat hoor je niet vaak! Inspirerend hoor!
    Hermien – KouweKleren onlangs geplaatst…3 Manieren om de impact van je goeie gedrag te vergrotenMy Profile

    1. Dankjewel voor je reactie! Ik vind dat je het heel mooi verwoordt en ben het er ook helemaal mee eens. Dacht iedereen er maar zo over, want inderdaad: aan een label hangen consequenties en als je een keer iets doet wat niet in het hokje past, moet je je daarvoor verantwoorden. Terwijl je juist al zo goed bezig bent!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge