Gezinsleven,  Natuurlijk ouderschap,  Persoonlijk,  Zwangerschap

Over dat jaar waarin moederdag zo pijnlijk was…

Afgelopen zondag was het moederdag. Een bijzondere dag in het jaar. Want moederdag kan een dag zijn die je heel erg blij maakt, zoals dat bij mij nu al drie jaar het geval is. Maar het kan ook een dag zijn waarop je herinnerd wordt aan je gebroken hart, of aan je wensen die niet in vervulling gaan, of aan de dingen die anders zijn gegaan dan je had gewild. Die ervaring heb ik helaas ook… En daarover gaat het persoonlijke blogje van vandaag.

Ik heb er niet aan gedacht om vóór moederdag hierover een blogje te schrijven, maar toen ik op moederdag zelf een instagramfoto plaatste met een lang bericht aan alle soorten mama’s, besefte ik dat ik toch meer wilde zeggen. Het werd op instagram echter wel een heel erg lang verhaal, dus leek een blogje mij een beter idee.

Een berichtje aan alle soorten mama’s

Moederdag kan een dag zijn met een lach en een traan. Voor mij is het al het derde jaar een dag met een lach, want ik mag mama zijn van twee lieve, mooie en gezonde kinderen 💕 Maar ik weet ook dat moederdag een pijnlijke en verdrietige dag kan zijn, want dat heb ik zelf ervaren…💔

Mijn hart gaat vandaag uit naar alle soorten mama’s: mama’s met kinderen, en mama’s zonder kinderen. Mama’s met gezonde kinderen, en mama’s met zieke kinderen. Mama’s met een kinderwens, en mama’s met ongewenste kinderen. Mama’s met kinderen van hun eigen bloed, en mama’s met adoptie- of pleegkinderen. Gelukkige mama’s, en ongelukkige mama’s. Lieve moeders, ik denk aan jullie. Vandaag is een dag voor jou, dus sta even stil bij wat het voor jou betekent om mama te zijn 😗

Wat betekent mama zijn voor mij?

Voor mij betekent mama zijn, dat mijn lichaam in staat is geweest om mijn twee liefste schatjes te doen groeien en te baren. Maar ook dat dit niet vanzelfsprekend is en automatisch gaat.

Mama zijn is voor mij een voorbeeld zijn voor mijn bengeltjes, en hen op te voeden en alle liefde te geven die ik in me heb. Maar ook houden van mijn engeltje, dat ik nooit op mijn arm mag dragen maar wel altijd draag in mijn hart.

Mama zijn is voor mij op-en-top vrouw zijn, en mijn kinderen laten zien hoe krachtig en mooi een vrouw kan zijn. Maar ook allesbehalve sexy zijn, en mijn kinderen laten zien hoe kwetsbaar het leven is en hoe kwetsbaar wij zelf ook zijn.

En mama zijn is voor mij een veilige haven zijn, een plek waar mijn kinderen altijd naartoe kunnen komen. Waar ze mogen zijn wie ze zijn, waar ze zich nooit hoeven te schamen en waar ze altijd thuiskomen.

Mama van drie

Op de instagramfoto hierboven sta ik samen met mijn kindjes. Mijn drie kindjes. Twee heb ik mogen voldragen en het leven mogen schenken, maar één heeft het 3 jaar geleden in mijn buik niet gered. Mijn eerste kindje ligt nu begraven in onze achtertuin en helpt onze appelboom om ieder jaar te groeien en te bloeien. Zo is mijn eerste kindje toch bij ons, en maakt hij of zij deel uit van ons dagelijks leven. Een fijne gedachte, want ik ben niet graag zonder mijn kinderen.

Mijn eerste kindje

Mijn eerste zwangerschap, begin 2015, liep uit op een miskraam. De eerste keer dat ik naar de verloskundige ging, was ik vol verwachting voor de intake en de eerste echo. Maar helaas werd het een verdrietige dag. Ik was ruim 8 weken zwanger en dacht dat alles goed ging, maar op de echo zagen we dat het kindje dat ik in me droeg te klein was voor mijn termijn. Bovendien was er geen kloppend hartje te zien. Het kwam als donderslag bij heldere hemel; mijn lichaam had namelijk niks in de gaten. De zwangerschapssymptomen waren er en niets duidde erop dat het fout zat in mijn buik. Maar toch was het niet goed. Het nieuwe leven in mij was niet meer.

Ruim een week heb ik mijn kindje nog gedragen; dat was heel moeilijk. Ik voelde me zwanger, maar het had geen toekomst. En mijn lichaam leek het niet te begrijpen! Toen eenmaal de afspraak voor een curettage (het medisch laten verwijderen van een embryo) gepland was, kwam mijn eigen lichaam toch nog in actie en heb ik met tien weken zwangerschap op de natuurlijke manier mijn kindje losgelaten. Vervolgens hebben mijn man en ik het begraven in de tuin en er een appelboom overheen geplant.

Die akelige moederdag

Een paar weken later was het moederdag. Een dag waar ik ontzettend naar had uitgekeken, want moeder worden was mijn grootste wens! En ik was er zo dichtbij geweest, het kindje was zo welkom! Maar kort daarvoor had ik mijn kindje, van wie ik nog niet eens écht moeder had mogen zijn, verloren. En dat maakte van moederdag een akelige dag. Ik was niet eens meer moeder-in-wording. Ik voelde me wel een moeder, maar was het voor de buitenwereld niet. Ik was een moeder zonder kind.

Alle soorten moeders

Mijn herstel verliep gelukkig voorspoedig. Al een paar maanden later werd ik opnieuw zwanger, en deze zwangerschap heb ik wel mogen voldragen. 9 maanden later werd een wolk van een baby geboren, mijn oudste dochter, die nu al ruim twee jaar is. Wat ben ik dankbaar voor haar! Dankzij haar ben ik moeder geworden, en is mijn grootste wens uitgekomen. Want nu ben ik een moeder mét kind. Twee zelfs!

Ik ben zelf altijd open geweest over mijn miskraam en het is nooit iets geweest waarvoor ik me heb geschaamd. Het is namelijk iets dat iedere vruchtbare vrouw kan overkomen. En door mijn openheid ben ik erachter gekomen dat ontzettend veel vrouwen in hun leven ooit een miskraam krijgen. Mij geeft dat veel steun, te weten dat ik niet de enige ben die ooit van haar kindje afscheid heeft moeten nemen toen het nog in haar buik zat.

Aan de buitenkant kun je niet direct zien of iemand wel of geen moeder is. Moeders zijn er namelijk in allerlei soorten. Met kinderen, en zonder kinderen. Ik ben allebei.

8 Reacties

  • Linda - Zaailingen

    Wat dapper én supergoed dat je dit vertelt! Er zijn zoveel vrouwen die het meemaken en bijna niemand die er over praat. Gelukkig is het bij jullie nu helemaal goed gekomen, maar ik vind het zo erg als vrouwen dit alleen moeten verwerken. Je zou elkaar zoveel tot steun kunnen zijn als je kan delen wat het met je doet om je kindje te verliezen. Lijkt me ook heel lastig om bij een volgende zwangerschap voluit te genieten. Kon jij de angst voor nog een miskraam wel een beetje loslaten?
    Linda – Zaailingen onlangs geplaatst…Apps voor het identificeren en verzorgen van je plantenMy Profile

    • Marianne

      Dankjewel voor je lieve reactie 🙂 Ik ben het helemaal met je eens. Ik zou ook willen dat er meer openheid over bestond, omdat het helemaal niet iets is om je voor te schamen. Het kan natuurlijk wel erg pijnlijk zijn om erover te praten, maar dit is alleen maar moeilijker als je niet weet dat anderen in jouw omgeving dit ook hebben meegemaakt. Mij hielp het enorm om erover te praten, want ineens bleken zoveel bekenden het gehad te hebben!
      Ik heb bij mijn tweede en derde zwangerschap niet meer zo onbezorgd kunnen genieten als bij mijn eerste. En ergens is dat denk ik ook wel goed. Ik ging er bij de eerste heel erg vanuit dat het bij mij wel goed zou zitten. Maar dat is helemaal niet vanzelfsprekend. Daarom is het denk ik belangrijk om altijd in je achterhoofd te houden dat het ook mis kan gaan.

    • Marianne

      Dankjewel Sofie! Het was ook echt verschrikkelijk om mee te maken. Ik vind het heel erg dat ik mijn kindje ben verloren. Maar daarom is het zo belangrijk om erover te praten! Het is oneerlijk dat er wel zo open gerouwd mag worden wanneer er iemand is overleden, maar niet wanneer je een miskraam hebt. Openheid is daarom heel belangrijk, vind ik.

  • Judith

    Wow, wat een heftig, emotioneel en mooi bericht, zeg. Ik ben er een beetje stil van. Ik kan me er geen voorstelling van maken wat een miskraam qua verlies betekent, al ken ik best veel vrouwen die het hebben moeten meemaken.
    Wat mooi dat jullie kindje in de tuin begraven is en dat jullie een boompje hebben geplant.
    Een een heel erg groot dankjewel dat je met dit kwetsbare verhaal laat zien dat je op veel verschillende manieren moeder kan zijn. Ook zonder kind.
    Judith onlangs geplaatst…Review: De kleine wereldverbeteraar – Guusje SlagterMy Profile

    • Marianne

      Dankjewel voor je mooie reactie. Ik ben heel erg blij met ons appelboompje. Ik ga hem regelmatig even “gedag zeggen”, gewoon om even stil te staan bij mijn eerste kindje. En inderdaad, er zijn zo veel soorten moeders. Je ziet aan de buitenkant alleen niet wat voor soort, daarom is openheid ook zo belangrijk.

  • Femke

    Wat mooi geschreven . En wat Mooi idee, gebaar, plekje ….jullie appelboom. Ik ben nu mijn 2de miskraam een plekje aan het geven. In mijn hart, ziel, lijf. Mijn eerste zwangerschap eindige met 6 weken mijn 4de met bijna 7weken. Ik praat er wel over omdat ik mijn verdriet wil delen. Of om te zeggen ik had nou liever zwanger willen zijn. De wens voor de derde kindje te dragen te voeden is groot. Maar ik prijs me ook heel gelukkig met mijn twee gezonde dochters. Ik merk wel dat er nog veel stilte is rondom miskraam …
    Dankje voor het delen.

    • Marianne

      Lieve Femke, dankjewel voor je reactie. Wat ontzettend pijnlijk dat jij al twee keer een miskraam hebt moeten meemaken… Maar wat goed van je dat je er gewoon over praat! Ook jij draagt er op die manier aan bij om het taboe rondom miskramen te doorbreken. Het maakt het waarschijnlijk niet minder moeilijk, maar toch is het belangrijk dat mensen er meer over weten.
      Ik hoop echt dat jouw wens voor een derde kindje toch nog mag uitkomen. Het is heel goed dat je de rijkdom van je twee dochters beseft, maar als de wens er is, hoop ik dat hij ooit in vervulling mag gaan. Voor nu wens ik je heel veel sterkte met het verwerken <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge