Als je vegan kindje geen groente en fruit lust…

Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik over dit onderwerp zou schrijven. Het is namelijk nogal persoonlijk; niet zo zeer voor mij, maar wel voor mijn kind. Maar aangezien Groene stapjes een blog is over mijn zoektocht en struggles binnen het veganisme en natuurlijk ouderschap, vind ik het wel een goed en belangrijk onderwerp. Dus hier komt-ie: mijn kind van ruim anderhalf is een moeilijke eter, want ze lust bijna geen groente en fruit.

Je ziet het niet aan haar hoor; mijn dochter is zeker niet ondervoed. Ze heeft echt geen honger en ze ontwikkelt zich verder prima. Maar ze is wat gezond eten betreft nogal een kieskeurig meisje. Haar granen eet ze wel, maar fruit en groente zijn een drama.

Wat fruit betreft lust ze eigenlijk alleen banaan. Of ze ander fruit lust, hangt af van haar bui. En dan nog zijn de opties zeer beperkt. Het houdt eigenlijk op bij rode druiven, kiwi en meloen. Oh, en ze lustte een poosje avocado, maar daar moet ze nu ook niets meer van hebben.

Over groente kan ik kort zijn: die lust ze niet. Of eigenlijk weet ze niet of ze ze lust, want ze weigert ze te proeven. Zodra ze een willekeurige groente ziet, trekt ze een vies gezicht en draait ze haar hoofd weg. Nee, groente gaat er bij haar niet in.

Wat is er gebeurd?

Bij haar geboorte was mijn dochtertje behoorlijk zwaar (ruim 8 pond) en dat is ze een hele tijd gebleven. Ze kreeg altijd moedermelk, en dat vulden we op een gegeven moment aan met groente- en fruithapjes. Die vond ze in het begin erg lekker. Een kant en klaar potje, of mama’s zelfgemaakte prutje; het ging er allemaal in als zoete koek. Wat waren wij als ouders trots! Maar later werd ze steeds kieskeuriger en wisselde ze voortdurend van “smaak”. De ene week lustte ze alleen kant en klare potjes, de andere week juist niet. Het ene moment was ze dol op zoete aardappel, het volgende moment moest ze er niets meer van weten. Het was nogal moeilijk om te bepalen wat ze nou écht lekker vond.

Toen ze 9 maanden oud was, werd het een structureel “probleem”. Toen ging ze steeds vaker haar eten weigeren. Het maakte niet uit hoe ik het haar voorschotelde: koud of warm, in stukken of gepureerd, gekruid of naturel. Het maakte geen verschil wie het haar gaf, of dat ze zelf mocht eten. Het werd ook niet bepaald door het tijdstip waarop of de plek waar ze haar eten kreeg. Ze at alleen haar granen nog en zoetigheid, verder niets.

Hoe is de situatie nu?

Zo is het eigenlijk nog steeds. Ze eet haar ontbijtgranen en haar lunchboterhammen goed, maar haar fruit hoeft ze meestal niet en haar avondeten laat ze onaangeroerd. Papa en ik willen er eigenlijk geen groot issue van maken, omdat we denken dat dit averechts werkt. We willen haar dus niet dwingen om te eten en het eten niet bij haar naar binnen proppen. Wel proberen we nog steeds van alles om haar toch aan het eten te krijgen: ze kijkt mee en “helpt” mee met koken, ze mag zelf eten (met én zonder bestek), ze mag kiezen tussen verschillende groenten en haar groente eten met appelmoes, ze mag eten bij papa of mama op schoot, ze mag zelfs van onze borden eten en met ons bestek en papa en mama eten zelf met overdreven veel smaak hun eten op. Helaas helpt het allemaal niet.

Heel eerlijk; soms is het avondeten echt een horrormaaltijd, met luid protest en tranen en met smijten van borden en bestek. Geloof me, soms weet ik als moeder niet meer wat ik met de situatie aan moet. Ik kan mijn dochter toch niet met een lege maag naar bed laten gaan? En toch doe ik dat dan.

Ik straf mijn meisje niet, dat doe ik nooit. Maar ik geef haar te eten wat ik heb gekookt, en als ze niet wil eten wat de pot schaft, dan eet ze dus niets… Dit doet mijn moederhart echt pijn, zowel in egoïstische zin (waarom kan mijn dochter mijn kookkunsten nou nooit waarderen?) als in altruïstische zin (komt mijn meisje nu niets tekort?). Ze is gelukkig nooit ’s nachts wakker geworden met honger en ze zit de volgende ochtend altijd vrolijk aan het ontbijt. Dan lijkt het alsof er de avond daarvoor niets gebeurd is, maar toch ziet de volgende avond er weer precies hetzelfde uit.

Mist ze dierlijke producten?

Ik heb wel eens als commentaar gehad: “Misschien lust ze wel dierlijke producten, waarom geef je die niet? Het is toch belangrijker dat ze íets eet, dan dat jij haar geen dierlijke producten wilt geven?” Maar mijn dochter lust ook geen dierlijke producten. We zijn thuis pas veganistisch gaan eten toen mijn dochter één jaar was, en ze heeft dus wel eens vlees en vis op. Maar ook dat vond ze zelden lekker. Bovendien lijkt die opmerking te zeggen dat dierlijke producten veel lekkerder zijn dan plantaardig eten, terwijl ik juist het tegendeel ervaar. De veganistische keuken is héérlijk en veelzijdig, en ik probeer mijn dochter dan ook met alles te laten kennismaken.

Ik vind het wel lastig dat mijn kindje, dat ik veganistisch wil opvoeden en wil leren hoe heerlijk groente en fruit zijn, juist deze producten niet lust en niet wil proberen. Hoe weet ik nu zeker dat ze voldoende voedingsstoffen binnenkrijgt en niets tekort komt? Dat weet ik omdat ik haar een multivitamine geef. Dit stelt me wel gerust en helpt mij om van deze struggle niet een te groot probleem te maken. Want dat is het laatste wat ik wil. Ik wil juist mijn dochter leren dat eten een feest is, in plaats van iets dat moet.

Heeft het jouw kindje ook zo veel moeite gekost om groente en fruit te gaan waarderen? Of heb je andere moeilijkheden ervaren bij het opvoeden van je kind? Laten we hier open over zijn, en de taboes op deze onderwerpen doorbreken!

2 thoughts on “Als je vegan kindje geen groente en fruit lust…

  1. Oh dit is heel herkenbaar en ik wil hier graag verder met je over praten, maar dan liever in een persoonlijk bericht met je. Ik vind het niet eerlijk naar mijn dochter (van zeven) toe om dit open op het net te bespreken. Ik wil er echt wel eerlijk over zijn en tegelijk kiest zij daar niet voor en dat heb ik te respecteren vind ik. Dus als je wilt, kun je me mailen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge